ตอนที่ 57 หนอนที่ตื่นเช้าจะโดนนกกิน

เมื่อคืนนี้หยางเยฺว่เหอหลับสนิทมาก ตอนที่ตื่นขึ้นมาในวันรุ่งขึ้นก็เพราะสือเป่าเขย่าเรียกเธอ

"แม่จ๋าแม่~ นอนนานจังเลย~ ตื่นได้แล้วน้า~"

หยางเยฺว่เหอยังคงสะลึมสะลืออยู่ในความฝันก็รู้สึกว่าแขนตัวเองถูกเขย่า เธอพยายามฝืนลืมตาขึ้นมา จึงได้สบเข้ากับดวงตาดำขลับเป็นประกายของสือเป่า

เธอยันตัวลุกขึ้นนั่ง อดไม่ได้ที่จะหาวออกมาอีกหวอดหนึ่ง "สือเป่าตื่นเช้าจังเลย ไม่อยากนอนต่ออีกหน่อยเหรอจ๊ะ"

เมื่อได้ยินคำพูดของเธอ สือเป่าก็ส่ายหัวทุย ๆ ไปมา

"สือเป่าขยัน ต้องตื่นแต่เช้าฮับ~ พ่อบอกว่า นกที่ตื่นเช้าจะมีหนอนกิน~" สือเป่าเอ่ยกับหยางเยฺว่เหอด้วยน้ำเสียงอ้อแอ้ไร้เดียงสา

พอได้ยินเช่นนั้น หยางเยฺว่เหอก็อดไม่ได้ที่จะหลุดขำพรวดออกมา

"งั้นที่สือเป่าตื่นเช้าขนาดนี้ ก็เพราะอยากกินหนอนเหรอจ๊ะ" หยางเยฺว่เหอแกล้งถาม

ดูเหมือนจะคาดไม่ถึงว่าจะโดนถามปัญหานี้ สือเป่าจึงอึ้งไปครู่หนึ่ง

หลังจากได้สติกลับมา เขาก็ส่ายหัวอย่างเอาเป็นเอาตาย "ไม่เอา ไม่เอา! สือเป่าจะกินข้าว ไม่กินหนอน!"

"อ้าว ไม่กินหนอนหรอกเหรอ งั้นสือเป่าจะตื่นเช้าไปทำไมกันล่ะเนี่ย" หยางเยฺว่เหอแกล้งแหย่ต่อ

คำถามนี้...

"สือเป่า สือเป่าไม่รู้ ฮือๆ~" สือเป่าส่งเสียงครางฮืออย่างน้อยใจ "ก็พ่อเป็นคนบอกนี่นา~"

หยางเยฺว่เหอหรี่ตาลงเล็กน้อย

"แต่สิ่งที่พ่อพูดก็ใช่ว่าจะถูกต้องไปหมดทุกอย่างนะจ๊ะ แม่จะบอกให้ว่า นกที่ตื่นเช้าจะมีหนอนกินก็จริง แต่หนอนที่ตื่นเช้าก็ต้องโดนนกกินเหมือนกัน!" หยางเยฺว่เหอพูดกับสือเป่าอย่างจริงจัง "แม่จะอธิบายให้ฟังนะ ความหมายของมันก็คือ ทุกเรื่องมีทั้งข้อดีและข้อเสีย เพราะงั้นลูกต้องตัดสินใจด้วยตัวเองว่ามันดีหรือไม่ดี จะฟังแต่คนอื่นทั้งหมดไม่ได้นะ!"

สิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือ หยางเยฺว่เหอคิดจะพาสือเป่าไปด้วยหลังหย่า หากสือเป่าเชื่อฟังสฺวี่ตงหลินไปเสียทุกเรื่อง เรื่องนี้ก็คงจะทำได้ยากขึ้น

สือเป่าได้ยินคำพูดนี้แล้วก็ยืนอึ้งไปทั้งตัว

"แต่สือเป่าไม่ใช่หนอนนี่นา! สือเป่าไม่โดนกินหรอก!"

"แล้วสือเป่าเป็นนกหรือเปล่าล่ะจ๊ะ"

"...แม่แกล้งหนู!" สือเป่าไม่รู้จะเถียงกลับอย่างไร ได้แต่นั่งอยู่ตรงนั้นเหมือนนกคุ่มตัวน้อยที่ถูกรังแก

หยางเยฺว่เหออดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา เธอยื่นมือออกไปหมายจะดึงสือเป่าเข้ามากอด ทว่ายังไม่ทันได้ขยับ ก็ได้ยินเสียงผู้ชายดังขึ้นเสียก่อน

"หนอนที่ตื่นเช้าจะโดนนกกินงั้นเหรอ คำนี้ฟังดูก็น่าสนใจดีนี่"

หยางเยฺว่เหอเงยหน้าขึ้นมอง

ชายหนุ่มที่ยืนพิงกรอบประตูสวมเสื้อยืดลายพรางแขนสั้นสีเขียวกับกางเกงขายาวสีดำ ส่วนของแขนที่พ้นชายเสื้อออกมาเผยให้เห็นกล้ามเนื้อสีทองแดง แม้จะไม่ได้สัมผัส แค่ใช้ตามองดูก็รับรู้ได้ถึงความแข็งแกร่งของร่างกายนั้น

น่าจะเพิ่งสระผมเสร็จใหม่ ๆ ในอากาศจึงมีกลิ่นไอความชื้นจาง ๆ ลอยมาแตะจมูก

มุมปากของเขายกยิ้มขึ้นเล็กน้อย ราวกับกำลังขบคิดถึงความหมายอันลึกซึ้งของคำพูดนั้น

หยางเยฺว่เหอสูดหายใจเข้าลึก ๆ "อรุณสวัสดิ์ค่ะ"

สฺวี่ตงหลินเลิกคิ้วขึ้น "อรุณสวัสดิ์เหรอ ตอนนี้สิบโมงแล้วนะ"

สิบโมง?

หยางเยฺว่เหอนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ และในวินาทีถัดมา เธอก็เห็นสฺวี่ตงหลินยื่นมือออกไปรูดม่านลายตารางสีแดงตรงหน้าต่างเปิดออก แสงแดดสาดส่องเข้ามาในทันที

หยางเยฺว่เหอ : ...เอาเถอะ ดูจากสภาพนี้แล้วก็รู้ว่าสายมากจริง ๆ

สฺวี่ตงหลินหันกลับมามองเธอแล้วพูดว่า "ในครัวมีข้าวเหลือไว้ให้ คุณกินได้เลยนะ ถ้าไม่อยากกิน จะทอดไข่กินเองก็ได้ สือเป่ากินไปเรียบร้อยแล้วล่ะ"

"สือเป่ากินแล้วเหรอจ๊ะ" หยางเยฺว่เหอมองไปยังสือเป่าด้วยความประหลาดใจ

สือเป่าโผเข้าไปในอ้อมอกของสฺวี่ตงหลิน กอดคอพ่อตัวเองไว้อย่างออดอ้อน "สือเป่าหม่ำข้าวแล้ว แม่ก็ต้องหม่ำด้วยนะฮับ~"

สฺวี่ตงหลินตบหัวลูกชายเบา ๆ

เขาชินกับเวลาตื่นนอนในอดีต เช้าตรู่ก็ตื่นแล้ว หลังจากนั้นไม่นานสือเป่าก็ตื่นตาม เขาจึงพาสือเป่าไปวิ่งออกกำลังกายในลานบ้าน

ส่วนหยางเยฺว่เหอนั้น... เมื่อเห็นท่านอนหลับปุ๋ยของเธอ จู่ ๆ เขาก็ทำใจปลุกไม่ลง

เพียงแต่คาดไม่ถึงจริง ๆ ว่าเธอจะนอนได้นานขนาดนี้...