ตอนที่ 58 คนที่ถูกทอดทิ้ง

หลังจากหยางเยฺว่เหอลุกจากเตียงก็ไปล้างหน้าแปรงฟัน ยังดีที่ยุคนี้ผู้คนยังค่อนข้างใส่ใจเรื่องสุขอนามัย ถ้าหากแม้แต่แปรงสีฟันกับสบู่ยังไม่มีละก็ เธอคงเป็นบ้าไปจริง ๆ แน่

จากนั้นก็เข้าไปในครัวเพื่อกินมื้อเช้า ซึ่งก็คือโจ๊กข้าวโพดที่เหลือไว้กับแตงกวาดองหั่นเส้น

เรียบง่ายน่ะเรียบง่ายจริง ทว่าหยางเยฺว่เหอก็ถือว่าได้สัมผัสกับ "อาหารบ้านทุ่ง" ของแท้ เป็นธรรมชาติ ไร้มลพิษ แตงกวาก็มีกลิ่นหอมสดชื่นเป็นเอกลักษณ์

พอกินเสร็จ การขัดหม้อกลับต้องเปลืองแรงอยู่บ้าง ก็กระทะเหล็กแบบชาวบ้านนี่มันหนักไม่เบาเลยจริง ๆ

เมื่อคืนนี้เธออาจจะไม่ฟังคำสั่งของเฉาเหม่ยซิ่วที่ให้ไปล้างหม้อล้างชามได้ แต่วันนี้อาหารมื้อนี้เจตนาเก็บไว้ให้เธอจริง ๆ ดังนั้นเธอก็ต้องขัดให้สะอาดถึงจะถูก

เฉาเหม่ยซิ่วกับสฺวี่เทียนจู้ไม่รู้ว่าไปไหนกันแล้ว แน่นอนว่าหยางเยฺว่เหอก็ไม่ได้สนใจพวกเขา พวกเขาไม่อยู่สิดียิ่งคุยกันสะดวกขึ้น

ตอนนี้สฺวี่ตงหลินกำลังพาสือเป่าซ้อมมวยอยู่ในลานบ้าน

แน่นอนว่าเป็นสฺวี่ตงหลินที่นำอยู่ข้างหน้า สือเป่ายืนตามอยู่ข้างหลังแล้วหัดทำตามทีละกระบวนท่า ถึงแขนขาของสือเป่าจะดูไม่มีแรงเท่าไร แต่ถ้ามองแค่ท่าทางก็ดูเข้าท่าอยู่เหมือนกัน

เมื่อเทียบกับสือเป่าแล้ว สฺวี่ตงหลินคือการซ้อมหมัดมวยของจริง ท่วงท่าไม่ฉูดฉาด ทว่ากลับดูเหมือนทุกหมัดจะแฝงลมพัดวูบวาบออกมาด้วย

แสงแดดอันเจิดจ้าราวกับฉาบประกายสีทองลงบนร่างของเขา

คนแบบนี้สมกับเป็นพระเอกของเรื่องจริง ๆ...

แม้สฺวี่ตงหลินจะตั้งใจซ้อมมวยอย่างจริงจัง ทว่าเขาก็แบ่งสมาธิไปสนใจสิ่งอื่นด้วย เช่น ลูกชายที่อยู่ด้านหลัง แล้วก็แม่ของลูกที่ยืนมองอยู่ข้าง ๆ

"อยากเรียนไหม" สฺวี่ตงหลินรู้สึกว่าหยางเยฺว่เหอดูเหมือนจะมองอย่างตั้งอกตั้งใจเหลือเกิน

หยางเยฺว่เหอดึงสติกลับมาแล้วรีบส่ายหน้า "มะ ไม่ต้องหรอกค่ะ ฉันแค่ดูเฉย ๆ"

สฺวี่ตงหลินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

"จริง ๆ ฉันมีเรื่องสำคัญกว่านั้นค่ะ!" หยางเยฺว่เหอกระแอมไอเคลียร์คอก่อนพูดว่า "ก็เรื่องที่พูดไปเมื่อคืนนี้ คุณยัง... จำได้อยู่ไหมคะ"

แววตาของเธอแฝงความหยั่งเชิงอย่างระมัดระวังเอาไว้

ก็ผ่านไปตั้งหนึ่งคืนแล้ว เธอไม่รู้ว่าพระเอกคนนี้จะเปลี่ยนใจหรือยัง

ท่าทางซ้อมมวยของสฺวี่ตงหลินหยุดชะงักลงโดยสิ้นเชิง

"อยากแยกครอบครัวย้ายออกไปอยู่น่ะเหรอ" สายตาของเขาจ้องมองเธออย่างจริงจัง

หยางเยฺว่เหอรีบพยักหน้า

ขณะเดียวกันในใจก็แอบโล่งอกไปเปลาะหนึ่ง ดูท่าสฺวี่ตงหลินจะไม่ได้ลืมเรื่องที่คุยกันเมื่อคืนนี้

สฺวี่ตงหลินเม้มริมฝีปาก

พอสฺวี่ตงหลินไม่พูดอะไร หัวใจของหยางเยฺว่เหอก็ราวกับถูกแขวนไว้บนเส้นด้ายจริง ๆ

"ฉันคุยเรื่องนี้กับแม่แล้ว แต่แม่ไม่ยอม" สฺวี่ตงหลินเอ่ยเสียงขรึม

"ทำไมล่ะคะ!" หยางเยฺว่เหอกัดฟัน "แม่ไม่ได้เกลียดฉันเหรอคะ แม่ก็ไม่ชอบสือเป่าด้วย ในเมื่อเป็นแบบนี้ทำไมถึงยังไม่อนุญาตให้แยกครอบครัวอีกล่ะ แม่ต้องการให้พวกเราทรมานกันและกันไปแบบนี้หรือไงคะ!"

สฺวี่ตงหลินมองสีหน้าร้อนรนของหยางเยฺว่เหอแล้วก็ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดี

ความจริงเขารู้ว่าเธอต้องทนกล้ำกลืนฝืนทนมามาก โดยเฉพาะก่อนหน้านี้ตอนที่เขาไม่อยู่บ้าน ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับแม่ของเขาเรียกได้ว่าตึงเครียดไม่ธรรมดา

แต่ถึงขนาดนั้นเธอก็ไม่เคยคิดจะย้ายออกไป ทว่าตอนนี้กลับเต็มใจที่จะย้ายออกไป ซ้ำยังยอมไปกู้เงินมาสร้างบ้านอีก การเปลี่ยนแปลงเช่นนี้ ถือว่าไม่น้อยเลยจริง ๆ

ถ้าอย่างนั้นก็น่าจะมีอยู่เหตุผลเดียว นั่นคือการล้มป่วยของสือเป่าในครั้งนี้

สือเป่าป่วยก็เพราะแม่ของเขา หยางเยฺว่เหอยอมรับไม่ได้ ตอนนี้จึงยอมทิ้งทุกอย่างของบ้านนี้เพื่อที่จะได้ออกไป

หรือแม้กระทั่ง..."สิ่งของ" ที่ถูกทอดทิ้งเหล่านั้นก็รวมถึงตัวเขาด้วย

และก็เป็นไปตามคาด ประโยคถัดมาสฺวี่ตงหลินก็ได้ยินภรรยาของตนพูดขึ้น

"ถ้าไม่ได้จริง ๆ ละก็ ฉันพาสือเป่าแยกออกไปอยู่กันเองก่อนได้ไหมคะ!"