ตอนที่ 59 ไปดูที่คณะกรรมการหมู่บ้าน

หยางเยฺว่เหอมองสีหน้าของสฺวี่ตงหลินที่ค่อย ๆ มืดครึ้มลงเรื่อย ๆ จนอดไม่ได้ที่จะหดคอถอยหลังไปนิดหนึ่ง

"คือว่า...ถ้าไม่ได้ก็ ช่างมันเถอะค่ะ..." เธอรู้สึกกระอักกระอ่วนขึ้นมาทันที

ออร่าของพระเอกคนนี้ทรงพลังเกินไปจริง ๆ เธอไม่กล้าขัดขืนเลยสักนิด

ฮือ ๆๆ รู้สึกว่าตัวเองช่างน่าเวทนาเหลือเกิน

สฺวี่ตงหลินปรายตามองเธอแวบหนึ่ง "เรื่องนี้...ผมจะคิดดูให้ดี"

หยางเยฺว่เหอนิ่งเงียบ

คิดไปคิดมา ไม่รู้ว่าจะได้ผลลัพธ์แบบไหน ในสายตาเธอตอนนี้ นอกจากรีบทำให้พระเอกกับนางเอกของเรื่องมาเจอกันแล้ว คงไม่มีหนทางอื่นอีก

หยางเยฺว่เหอรู้สึกกังวลอยู่ในใจ ก่อนหน้านี้เคยไหว้วานยายแก่ตระกูลหยางให้ช่วยดูว่าพอจะหางานที่คณะกรรมการหมู่บ้านให้สฺวี่ตงหลินได้ไหม แต่หลังจากนั้นท่าทีของหยางจิ้งซานดูเหมือนจะไม่พอใจมากที่สฺวี่ตงหลินกลับมาอยู่บ้าน ไม่รู้ว่าจะส่งผลกระทบถึงเรื่องนี้ด้วยหรือเปล่า

ถ้าเธอไม่หนีตามคนอื่นไป หยางจิ้งซานก็คงไม่คิดอยากจะชดเชยด้วยการจัดหางานให้สฺวี่ตงหลิน

เฮ้อ

นี่มันเป็นเรื่องยุ่งยากจริง ๆ

สฺวี่ตงหลินมองภรรยาตัวเองที่เปลี่ยนสีหน้าไปมาไม่หยุด พลางส่ายหน้าอย่างช่วยไม่ได้

เขาพบว่า พอกลับมาคราวนี้ ภรรยาของเขาเปลี่ยนไปมากจริง ๆ แถมสิ่งที่คิดอยู่ในหัวก็ดูจะไม่เหมือนเดิมแล้วด้วย

หรือว่าถูกแม่ของเขากระทบกระเทือนจิตใจมากเกินไปกันนะ

ขณะกำลังคิดอยู่นั้น หยางเยฺว่เหอก็ยืนขึ้น

"มีอะไรเหรอ"

"ไม่มีอะไรค่ะ ฉัน...แค่อยากออกไปเดินเล่นข้างนอก อยู่บ้านก็ไม่มีอะไรทำ" หยางเยฺว่เหอกล่าว

อันที่จริงเธออยากจะไปดูที่คณะกรรมการหมู่บ้านต่างหาก เธออยากเห็นว่า...ตอนนี้นางเอกของเรื่องมีหน้าตาเป็นอย่างไร

"แม่ สือเป่าไปด้วย~ สือเป่าก็ไปด้วย~"

พอได้ยินคำพูดของเธอ สือเป่าที่เดิมทีกำลังนั่งเล่นคนเดียวอย่างเชื่อฟังอยู่ข้าง ๆ ก็วิ่งถลาเข้ามากอดขาของหยางเยฺว่เหอไว้ทันที ราวกับตั้งใจจะเป็นเครื่องประดับห้อยติดขาเธอไปทุกที่

"จะไปไหน" สฺวี่ตงหลินเอ่ยถามเรียบ ๆ

หยางเยฺว่เหอนิ่งไปครู่หนึ่ง "ก็แค่...ออกไปเดินเล่นเรื่อยเปื่อยน่ะค่ะ"

สายตาที่สฺวี่ตงหลินมองเธอแฝงแววพินิจพิเคราะห์อยู่หลายส่วน

เนิ่นนานทีเดียวกว่าเขาจะโบกมือ "อยากไปก็ไปเถอะ"

หยางเยฺว่เหอไม่รู้ว่าในใจของสฺวี่ตงหลินกำลังคิดอะไรอยู่ ช่างเถอะ เธออุ้มสือเป่าแล้วก้าวออกจากประตูบ้านไปตามธรรมชาติ

ความจำของสือเป่าไม่เลวเลยทีเดียว หยางเยฺว่เหอยังไม่คุ้นเคยกับที่นี่ การพาสือเป่ามาด้วยจึงเหมือนพกเข็มทิศติดตัวมาด้วยไม่มีผิด

พอก้าวพ้นประตู หยางเยฺว่เหอก็มุ่งหน้าไปยังคณะกรรมการหมู่บ้านตามที่สือเป่าคอยชี้ทางให้

คณะกรรมการหมู่บ้านของหมู่บ้านเหลียนฮวาถุนตั้งอยู่ค่อนไปทางทิศเหนือของหมู่บ้าน แถมเส้นทางยังคดเคี้ยว เลี้ยวลดคดเคี้ยวอยู่หลายตลบกว่าจะวนไปถึง

"แม่มาทำอะไรที่นี่เหรอครับ~" สือเป่าเอียงคอพลางกะพริบตาโตปริบ ๆ

หยางเยฺว่เหอยิ้มพลางเอ่ย "พาหนูมาหาคุณตาไงจ๊ะ"

"คุณตา~ คุณตาเหรอ~" สือเป่าตบมืออย่างดีอกดีใจ

"หนูชอบคุณตามากจริง ๆ เลยนะเนี่ย" หยางเยฺว่เหอยิ้มแล้วบีบจมูกเขาเบา ๆ "ไม่รู้สึกว่าคุณตาดุบ้างเหรอ"

"ดุคืออะไร สือเป่าไม่รู้~" สือเป่าส่ายหัวดุ๊กดิ๊กอย่างงงงวย "คุณตาใจดี~ คุณตาดีกับสือเป่ามากเลย~"

สือเป่ามาที่คณะกรรมการหมู่บ้านบ่อยไม่น้อย เจ้าของร่างเดิมนิสัยไม่เอาถ่าน เลี้ยงลูกเองก็ไม่รอด จึงมักจะส่งเด็กไปให้พ่อแม่ตัวเองช่วยเลี้ยงเสมอ เพราะอย่างไรเสียเจ้าของร่างเดิมก็เข้ากับแม่สามีคนนั้นไม่ได้อยู่แล้ว

ตอนที่ซ่งเหม่ยยฺหวินดูแลสือเป่าก็มักจะต้องแวะมาส่งข้าวให้หยางจิ้งซาน บางครั้งก็เลยทิ้งสือเป่าไว้ที่นี่เสียเลย อย่างไรที่คณะกรรมการหมู่บ้านก็มีคนอยู่ไม่น้อย การช่วยกันดูแลเด็กเล็กคนหนึ่งจึงไม่ใช่เรื่องยากอะไร

หยางเยฺว่เหอกำลังจะอ้าปากพูดอะไรบางอย่าง ก็พลันได้ยินเสียงใสแจ๋วอย่างร่าเริงของสือเป่าดังขึ้น

"พี่สาวเสี่ยวเยี่ย~ พี่สาวเสี่ยวเยี่ย~"

หยางเยฺว่เหอได้ยินชื่อเรียกนี้เข้า ร่างกายก็พลันแข็งทื่อไปทั้งตัวทันที