ตอนที่ 60 นางเอกของเรื่องกับพระรอง

พี่เสี่ยวเยี่ย...

ถ้าหยางเยฺว่เหอเดาไม่ผิดละก็ พี่เสี่ยวเยี่ยคนนี้... ก็น่าจะเป็นนางเอกของเรื่อง "เมียอุ่นใจมีมิติยุค 80" เล่มนั้น... เยี่ยหนวน

เธอแอบสูดหายใจเข้าลึก ๆ สองเฮือกในใจ แล้วค่อย ๆ หันตัวกลับไปอย่างแข็งทื่อเล็กน้อย

เงาร่างสะโอดสะองน่ารักพลันปรากฏสู่สายตาของเธอทันที

พูดกันตามตรงแล้ว เยี่ยหนวนที่เป็นนางเอกของเรื่องในนิยายต้นฉบับไม่ได้สวยหยาดเยิ้มอะไรเลย หากเทียบกันเฉพาะเรื่องหน้าตา ร่างนี้ของเจ้าของร่างเดิมยังดูเหนือกว่าเยี่ยหนวนอยู่ขั้นหนึ่งด้วยซ้ำ

แต่นี่ก็คงเป็นความตั้งใจของคนเขียนนิยายต้นฉบับกระมัง

"หยางเยฺว่เหอ" ที่หน้าตาสะสวยจัดจ้านจนดูแวบเดียวก็รู้ว่าไม่ใช่ประเภทแม่ศรีเรือนย่อมเป็นนางเอกไม่ได้ คนที่จะเป็นนางเอกได้มีแต่ต้องแบบเยี่ยหนวนนี่แหละ รูปร่างไม่สูงนัก เครื่องหน้าหมดจด กลิ่นอายอ่อนหวานละมุนละไมเหมือนกวางน้อยแบมบี้

หยางเยฺว่เหอแอบพยักหน้ากับตัวเอง

ใช่แล้ว เป็นเธอจริง ๆ คนตรงหน้านี้คือนางเอกตัวจริงของโลกใบนี้

"สือเป่ามาแล้วเหรอจ๊ะ สวัสดีจ้ะ~" เสียงของนางเอกของเรื่องใสกระจ่างไพเราะราวกับกระดิ่งเงิน เธอคุกเข่าลงให้อยู่ในระดับสายตาเดียวกับสือเป่า แววตาเปี่ยมล้นไปด้วยความอบอุ่น

หยางเยฺว่เหอมองสำรวจเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า

ในตอนนี้เองเยี่ยหนวนถึงดูเหมือนเพิ่งสังเกตเห็นการปรากฏตัวของหยางเยฺว่เหอ และแสดงสีหน้าหวาดกลัวออกมาเล็กน้อย

"พี่เยฺว่เหอ สวัสดีค่ะ~"

หยางเยฺว่เหอเอียงคอมองเธออย่างประหลาดใจ

ทำไมนางเอกของเรื่องต้องทำสีหน้าแปลก ๆ แบบนั้นใส่เธอด้วย ทั้งสองคนเคยมีเรื่องอะไรเกี่ยวข้องกันงั้นเหรอ

เธอจำได้ว่าในนิยายเล่มนั้น สองคนนี้แทบจะไม่ได้มีเรื่องเกี่ยวข้องกันมากมายเลย ฉากที่ได้ปะทะกันมากที่สุดก็คือหลังจากที่ "หยางเยฺว่เหอ" ถูกโจวหงทิ้งในอนาคต "หยางเยฺว่เหอ" ไปตามหาสฺวี่ตงหลินที่เป็นอดีตสามี ทั้งสองคนถึงได้มีการพูดคุยกันบ้าง

แล้วตอนนี้นางเอกของเรื่องทำสีหน้าแบบนี้มันหมายความว่ายังไงกัน

แต่ไม่นานหยางเยฺว่เหอก็เข้าใจว่าหมายความว่าอย่างไร

"เธอคิดจะทำอะไรเยี่ยหนวนอีก เห็นพวกเรายอมคนแล้วจะรังแกยังไงก็ได้งั้นเหรอ!"

เสียงที่เจือด้วยความโกรธเกรี้ยวพลันดังขึ้นมา

หยางเยฺว่เหอมองตามไป ก็เห็นผู้ชายอายุราว ๆ ยี่สิบกว่าปีคนหนึ่งกำลังจ้องเธอด้วยสีหน้าโกรธจัด

นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย

"โย่วหลิน คุณอย่าเข้าใจผิดนะ พี่เยฺว่เหอ... เธอไม่ได้ทำอะไรฉันสักหน่อย พวกเราเพิ่งจะเจอกันเองค่ะ" เยี่ยหนวนรีบร้อนอธิบายอย่างลนลาน

แต่ท่าทางเหมือนกระต่ายตื่นตูมของเธอมันดูไม่มีน้ำหนักน่าเชื่อถือเลยจริง ๆ

ทว่าพอได้ยินชื่อนี้ หยางเยฺว่เหอก็ตาสว่างขึ้นมาทันที

เว่ยโย่วหลินนี่เอง พระรองในนิยายต้นฉบับ และเป็นผู้ติดตามที่อยู่เคียงข้างเยี่ยหนวนนางเอกของเรื่อง

ได้ยินว่าเดิมทีเว่ยโย่วหลินเป็นคนในเขตบ้านพักข้าราชการ มีภูมิหลังครอบครัวไม่เบาเลยทีเดียว เป็นเพราะชอบเยี่ยหนวนถึงได้ยอมตามเยี่ยหนวนมาเป็นยุวชนลงชนบทด้วยความเต็มใจ จนทำให้คนในครอบครัวโมโหแทบจะตัดขาดความสัมพันธ์กับเขา

แต่น่าเสียดายที่ตัวประกอบชายยังไงก็เป็นได้แค่ตัวประกอบชาย ต่อให้รักปักใจแค่ไหน นางเอกของเรื่องก็ไม่มีทางมีความรู้สึกอะไรให้เขา สุดท้ายถึงขั้นยอมแต่งงานกับพระเอกของเรื่องที่เคยหย่าและมีลูกติด แต่ก็ไม่ยอมเลือกเขาอยู่ดี

ในช่วงหลังดูเหมือนพระรองคนนี้จะเข้าสู่ด้านมืดเพราะรักไม่สมหวัง อุปสรรคที่ใหญ่ที่สุดในชีวิตที่มีความสุขของพระเอกและนางเอกของเรื่องก็คือเว่ยโย่วหลินคนนี้นี่แหละ

โอ้โห เธอช่างมาได้จังหวะเหมาะจริง ๆ ครบทั้งนางเอกของเรื่องและพระรองในคราวเดียวเลย

พระรองคนนี้ช่างน่าทอดถอนใจจริง ๆ แต่เดิมเป็นคนเก่งอนาคตไกล ยอมดั้นด้นข้ามน้ำข้ามทะเลมาเพื่อปกป้องตามเฝ้าความรัก แต่สุดท้ายกลับไม่ได้อะไรตอบแทนเลย ช่างน่าเวทนาแท้ ๆ

หยางเยฺว่เหอจะนึกสงสารก็ส่วนสงสาร แต่ตามความจริงแล้วเรื่องของพระรองคนนี้ไม่ได้เกี่ยวข้องกับเธอแม้แต่นิดเดียว ทว่าในเมื่อตอนนี้ชี้หน้าด่ามาถึงหัวเธอแล้ว เธอจะทำเป็นหูทวนลมไม่ได้

หยางเยฺว่เหอยกยิ้มมุมปากแล้วมองเขาพลางพูดว่า "ตาข้างไหนของคุณเห็นว่าฉันรังแกเธอกันล่ะ พูดจาอะไรต้องมีหลักฐานด้วยนะ!"