ตอนที่ 61 วีรบุรุษช่วยสาวงาม

สำหรับเว่ยโย่วหลินที่เป็นพระรองคนนี้ ในนิยายต้นฉบับก็ใช้พื้นที่บรรยายถึงเขาไปไม่น้อยเลยทีเดียว เพราะถึงอย่างไรเขาก็เป็นอุปสรรคชิ้นเดียวและชิ้นใหญ่ที่สุดบนเส้นทางความสุขของพระเอกนางเอกของเรื่อง

ทว่าสาเหตุที่ทำให้หยางเยฺว่เหอจำเขาได้แม่นกลับไม่ใช่เพราะเรื่องนี้ แต่เป็นเพราะในนิยายต้นฉบับ คนที่ยุยงให้สือเป่าติดการพนันงอมแงมไม่ใช่ใครอื่น หากแต่เป็นเว่ยโย่วหลิน ผู้คลั่งรักนางเอกของเรื่องที่สุดคนนี้นี่เอง

ตอนที่หยางเยฺว่เหออ่านนิยายยังอดด่าไม่ได้ว่าพระรองคนนี้สมองมีปัญหา จุดประสงค์ที่เขายุให้สือเป่าติดการพนันก็แค่อยากทำให้ครอบครัวสฺวี่ล้มละลาย เพื่อให้นางเอกของเรื่องตระหนักได้ว่าเขาโดดเด่นและมีเงินมากกว่าสฺวี่ตงหลินที่เป็นพ่อม่ายลูกติด

ทั้งที่ตอนนั้นนางเอกของเรื่องก็มีลูกกับสฺวี่ตงหลินไปแล้ว ทว่าต่อให้เวลาผ่านไปเนิ่นนานเพียงนั้น เว่ยโย่วหลินก็ยังคงปักใจไม่ลืมนางเอกของเรื่องอยู่ดี

เธอไม่รู้เลยว่าคนเขียนจะเขียนเรื่องพวกนี้ไปเพื่ออะไร คงแค่เพื่อขับเน้นความ "รักเดียวใจเดียว" ของพระรองกระมัง แถมพระรองผู้น่าเวทนาคนนี้ยังรักมั่นจนถึงขั้นสาบานว่าจะไม่แต่งงานไปตลอดชีวิตเพื่อเธอ ราวกับว่าทั้งชีวิตนี้จะอยู่เพื่อปกป้องรักษาความสุขของนางเอกของเรื่องเท่านั้น

ชวนให้หัวเราะแห้งจริง ๆ

หยางเยฺว่เหอไม่ได้สนใจหรือใส่ใจการกระทำงี่เง่าของคนคนนี้เลยสักนิด แต่ในเมื่อเขาคือตัวการที่ยุยงสือเป่า เธอก็ไม่มีทางแสดงท่าทีดี ๆ ให้เด็ดขาด

"ยังต้องใช้หลักฐานอะไรอีก เธอมาทีไรก็รังแกเยี่ยหนวนทุกที!" เว่ยโย่วหลินกัดฟันพูด "อย่าคิดว่าตัวเองเป็นลูกสาวเลขาธิการสาขาพรรคแล้วจะทำอะไรตามอำเภอใจได้นะ ฉันไม่ใช่คนที่จะยอมใครง่าย ๆ หรอก!"

หยางเยฺว่เหอแค่นยิ้มเย็น "งั้นก็บังเอิญจริง ๆ เพราะฉันก็ไม่ใช่คนที่ชอบยอมใครเหมือนกัน!"

"เธอพูดจาไร้สาระอะไร!" เว่ยโย่วหลินตวาดอย่างโมโห "ตอนนี้ฉันกำลังเตือนเธออยู่ อย่ามารังแกเยี่ยหนวน!"

"ฉันก็บอกคุณไปแล้วไงล่ะ ว่าตาข้างไหนของคุณเห็นว่าฉันรังแกเธอ คุณรู้ได้ยังไงว่าไม่ใช่เธอที่รังแกฉันน่ะ!" น้ำเสียงของหยางเยฺว่เหอนิ่งสงบอย่างยิ่ง

เว่ยโย่วหลินดูเหมือนจะคิดไม่ถึงว่าหยางเยฺว่เหอจะพูดจาแบบนี้ อีกทั้งประโยคหลังยังเป็นการใส่ร้ายเยี่ยหนวนอย่างชัดเจน อารมณ์โทสะจึงพุ่งพรวดขึ้นมาทันที พอมารู้สึกตัวอีกที เขาก็ยกแขนขึ้นสูงเสียแล้ว

"โย่วหลิน!" เสียงของเยี่ยหนวนแฝงความตระหนกตกใจ

หยางเยฺว่เหอคิดไม่ถึงเหมือนกันว่าพระรองคนนี้พอพูดไม่เข้าหูเข้าหน่อยก็คิดจะลงไม้ลงมือ ช่างเป็นคนไร้สมองจริง ๆ

แต่แบบนี้ก็ยิ่งดี

ความจริงหยางเยฺว่เหอกำลังรอให้เว่ยโย่วหลินลงมือกับเธออยู่พอดี หากเขาลงมือกับเธอจริง ๆ เธอก็จะได้มีเหตุผลทำให้ตัวเองตกเป็นฝ่ายที่น่าสงสาร

เธอไม่รู้หรอกว่าเจ้าของร่างเดิมเคยรังแกเยี่ยหนวนจริงหรือเปล่า และไม่ว่าจะเคยรังแกหรือไม่เคยรังแกก็ไม่ใช่เรื่องสำคัญ แต่เธอไม่อยากแบกรับชื่อเสียงแบบนั้นอีกต่อไปแล้ว

วันข้างหน้าเธอต้องพาสือเป่าใช้ชีวิตอย่างสงบสุข หากชื่อเสียงป่นปี้คงก้าวขาไปไหนมาไหนลำบากแน่

ด้วยเหตุนี้ หยางเยฺว่เหอจึงไม่ได้หลบเลี่ยงเลยแม้แต่น้อย

แต่น่าเสียดายที่ความเจ็บปวดอย่างที่คาดไว้ไม่ได้ตกลงมาบนตัวเธอ เมื่อเธอเงยหน้าขึ้นก็เห็นแผ่นหลังกำยำบึกบึนขวางอยู่ตรงหน้า และมือข้างนั้นของเว่ยโย่วหลินก็ถูกจับล็อกเอาไว้แน่นกลางอากาศ

"พ่อครับ!" สือเป่าร้องเรียกด้วยความดีใจ

ความจริงแล้วสือเป่าฟังสิ่งที่หยางเยฺว่เหอกับเว่ยโย่วหลินพูดกันเมื่อครู่ไม่ค่อยเข้าใจเท่าไรนัก ทว่าเขารับรู้ได้เลือนรางว่าคุณอาเว่ยที่เคยเจอหน้ากันสองสามครั้งคนนี้กำลังรังแกแม่ของเขาอยู่

ยิ่งตอนที่สือเป่าเห็นเว่ยโย่วหลินยกแขนขึ้น ร่างเล็ก ๆ ก็ยิ่งตกใจกลัวจนสั่นเทา แต่เขากลับทำอะไรไม่ได้เลย ช่วยแม่ของตัวเองก็ไม่ได้ ได้แต่กวัดแกว่งแขนไปมาด้วยความร้อนรน

ตอนนี้ดีแล้วล่ะ!

เมื่อเทียบกับความดีใจกระโดดโลดเต้นของสือเป่าแล้ว หยางเยฺว่เหอกลับอดไม่ได้ที่จะกระตุกมุมปาก ไม่รู้เหมือนกันว่าพระเอกของเรื่องคนนี้โผล่พรวดพราดมาจากไหนอีกแล้ว!

เอาเถอะ ถึงเธอจะรู้สึกขอบคุณที่เขามา "ช่วยสาวงาม" ก็จริง แต่ว่า... นี่มันไม่ใช่เป้าหมายของเธอนี่นา!

ก็ดีเหมือนกัน ตอนนี้ตัวละครหลักมากันครบหน้าแล้ว