ตอนที่ 62 ไม่รบกวนให้คุณต้องมาเป็นห่วงหรอก

เว่ยโย่วหลินไม่รู้เลยว่าคนที่อยู่ตรงหน้านี้โผล่พรวดพราดมาจากไหน เขาออกแรงสะบัดอยู่สองทีถึงได้พบว่าสะบัดไม่หลุดเลยแม้แต่น้อย

"ปล่อยนะ!" เว่ยโย่วหลินกัดฟันพูด

สฺวี่ตงหลินปรายตามองเขา น้ำเสียงราบเรียบ "กรุณาอย่าทำกิริยาไม่เหมาะสมกับเมียผม ถ้ามีเรื่องอะไรก็มาคุยกับผมได้"

"คุยกับแกเหรอ แกเป็นใครวะ!" เว่ยโย่วหลินรู้สึกว่าข้อมือตัวเองจะบวมเป่งอยู่รอมร่อ ทำได้เพียงกัดฟันฝืนทนไม่ร้องเจ็บออกมา ทว่าสมาธิก็ไม่ได้จดจ่ออยู่กับคำพูดของสฺวี่ตงหลินเลยสักนิด

ยังดีที่สฺวี่ตงหลินเพียงต้องการสั่งสอนเขาสักเล็กน้อย ไม่ได้คิดจะหักแขนเขาให้พิการ ไม่นานก็ปล่อยมือ

เว่ยโย่วหลินลูบข้อมือตัวเองพลางได้ยินเสียงเย็นชาเฉยเมยดังขึ้น

"ผมเป็นสามีของเธอ"

หยางเยฺว่เหอลอบถอนหายใจออกมาเบา ๆ ก่อนจะปลอบประโลมสือเป่าที่ตกใจกลัวเล็กน้อย จากนั้นจึงค่อยหันไปมองปฏิกิริยาของเยี่ยหนวนผู้เป็นนางเอกของเรื่อง

เธอเห็นแววตาเป็นประกายวิบวับของเยี่ยหนวนในเวลานี้ สายตาแบบนั้น...ราวกับได้เห็นของล้ำค่าอย่างไรอย่างนั้น

โอ้โห ดูท่าจะไม่ธรรมดาจริง ๆ นางเอกของเรื่องแสดงออกชัดเจนว่ามีใจให้พระเอกของเรื่องมากเหลือเกิน นี่มันรักแรกพบหรือเปล่านะ

เธอเงยหน้าขึ้นมองสฺวี่ตงหลินอีกครั้ง ซึ่งฝ่ายหลังก็กำลังก้มหน้ามองเธออยู่พอดี "ไม่เป็นไรใช่ไหม"

"ไม่เป็นไร ๆ ฉันจะไปเป็นอะไรได้ล่ะ" หยางเยฺว่เหอโบกมือ เธอคิดว่าตอนนี้พระเอกของเรื่องควรจะหันไปสนใจนางเอกของเรื่องมากกว่า

หลังจากนั้นสฺวี่ตงหลินก็กวาดสายตามองเยี่ยหนวนและเว่ยโย่วหลินจริง ๆ แต่สีหน้ากลับไม่ได้เปลี่ยนไปเลยแม้แต่น้อย

หยางเยฺว่เหอ "..."

แบบนี้มันไม่ถูกต้องนี่นา

"เอ่อ คุณ...คุณคือพี่ใหญ่ตระกูลสฺวี่ใช่ไหมคะ" เสียงของเยี่ยหนวนฟังดูหวานหยดย้อย ชวนให้คนฟังรู้สึกหัวใจละลายไปครึ่งดวง "ฉันคือเยี่ยหนวน ยุวชนลงชนบทค่ะ"

สฺวี่ตงหลินมองเธอด้วยแววตาราบเรียบไร้ระลอกคลื่นก่อนจะพยักหน้า

สีหน้าของเยี่ยหนวนดูเหมือนจะชะงักงันและผิดหวังไปชั่วขณะ จากนั้นจึงรวบรวมสติขึ้นมาใหม่ "คนนี้ก็เป็นยุวชนลงชนบทเหมือนกันค่ะ ชื่อเว่ยโย่วหลิน เรื่องเมื่อกี้นี้...เป็นเรื่องเข้าใจผิดจริง ๆ สหายเว่ยโย่วหลินไม่ได้มีเจตนาจะทำร้ายพี่เยฺว่เหอนะคะ นิสัยเขาแค่ใจร้อนวู่วามไปหน่อย ขอพี่สฺวี่ช่วยยกโทษให้ด้วยเถอะค่ะ!"

หยางเยฺว่เหออดไม่ได้ที่จะเบะปาก

คำขอโทษนี้น่าจะพูดกับเธอไม่ใช่เหรอ

"เข้าใจผิดอะไรกัน ในเมื่อแกเป็นสามีของหยางเยฺว่เหอ ก็ควรจะสั่งสอนเธอให้ดี อย่าให้วัน ๆ เอาแต่หาเรื่องเยี่ยหนวน!" น้ำเสียงของเว่ยโย่วหลินฟังดูไม่สบอารมณ์เอาเสียเลย

สฺวี่ตงหลินหันไปมองเขา เงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยขึ้น "เมียผมจะเป็นยังไงก็...ไม่รบกวนให้คุณต้องมาเป็นห่วงหรอกครับ"

คำพูดของเว่ยโย่วหลินราวกับชกเข้าใส่ปุยนุ่น

หยางเยฺว่เหออดไม่ได้ที่จะหัวเราะหึ ๆ ออกมา

ตอนนี้สีหน้าของเว่ยโย่วหลินเขียวคล้ำจนแทบดูไม่ได้ "ถ้าแกสั่งสอนไม่ได้ งั้นก็ให้เลขาธิการสาขาพรรคหยางมาตัดสินให้รู้เรื่องไปเลย อย่าคิดว่าพวกเราเป็นยุวชนลงชนบทแล้วจะมารังแกกันได้ง่าย ๆ นะ!"

พูดพลางจะคว้าแขนของเยี่ยหนวนพาไปหาหยางจิ้งซาน ทว่าวินาทีถัดมาเยี่ยหนวนกลับเบี่ยงตัวหลบได้อย่างแคล่วคล่อง

"มันเป็นแค่เรื่องเข้าใจผิดนิดเดียวจริง ๆ เรื่องแค่นี้พวกเราอย่าไปรบกวนเลขาธิการสาขาพรรคหยางเลยค่ะ" เยี่ยหนวนเอ่ยเสียงเบา "โย่วหลิน นายขอโทษพี่เยฺว่เหอเถอะนะ ไม่ว่าจะยังไงก็ลงไม้ลงมือไม่ได้หรอก"

เว่ยโย่วหลินได้ยินดังนั้นก็ชักไม่สบอารมณ์

"ทำไมฉันต้องขอโทษด้วย ยัยนี่ชอบรังแกเธอมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว!" เว่ยโย่วหลินกัดฟันพูด "ยังไงเรื่องนี้ก็จบง่าย ๆ แบบนี้ไม่ได้!"

หยางเยฺว่เหอปวดหัวขึ้นมาตุบ ๆ ตามที่พระรองคนนี้พูด ดูเหมือนว่าเธอจะเคยไปรังแกเยี่ยหนวนอยู่บ่อย ๆ จริง ๆ สินะ

แต่ว่าไปรังแกทำไมล่ะ

หรือว่ามีลางสังหรณ์ว่านางเอกคนนี้จะมาแย่งสามีของตัวเองไปในอนาคตกันนะ