ตอนที่ 63 ขอโทษหรือไม่ขอโทษ (1)

พอเว่ยโย่วหลินพูดประโยคนี้ออกมา คิ้วของสฺวี่ตงหลินก็ขมวดมุ่นเข้าหากันแน่นทันที

"คุณต้องการจะทำอะไร" สฺวี่ตงหลินมองอีกฝ่าย

เว่ยโย่วหลินกล่าว "ผมไม่ได้อยากจะทำอะไร! ผมแค่ต้องการให้เมียคุณขอโทษเยี่ยหนวนดี ๆ สักคำ แล้วเรื่องที่เคยรังแกเยี่ยหนวนก่อนหน้านี้จะได้แล้วกันไป!"

ยังไงเสียตอนนี้ก็อยู่ในหมู่บ้านเหลียนฮวาถุน แถมหยางเยฺว่เหอยังเป็นลูกสาวของเลขาธิการสาขาพรรคหยาง เรื่องที่ล้ำเส้นเกินไปกว่านี้เว่ยโย่วหลินเองก็รู้ดีว่าทำที่นี่ไม่ได้ แต่คำขอโทษสักคำเป็นสิ่งที่จำเป็นต้องมี

หยางเยฺว่เหอเป็นผู้หญิงรักศักดิ์ศรี การให้เธอเอ่ยปากขอโทษย่อมเป็นเรื่องที่ทรมานใจอย่างยิ่งแน่ เช่นนี้ก็ถือว่าช่วยเยี่ยหนวนระบายความคับแค้นใจได้เปลาะหนึ่งแล้ว

สฺวี่ตงหลินหันไปมองหยางเยฺว่เหอที่กำลังอุ้มลูกอยู่ "เธอไปรังแกแม่หนูคนนี้จริง ๆ หรือ"

สฺวี่ตงหลินไม่ได้รู้จักเยี่ยหนวน จึงทำได้เพียงเรียกขานเช่นนี้

แม้ว่าหยางเยฺว่เหอจะเป็นภรรยาของเขา แต่หากเธอไปรังแกคนอื่นจริง เขาก็ไม่อาจเข้าข้างฝ่ายเดียวได้

ทว่าตามความเข้าใจของสฺวี่ตงหลิน ภรรยาของตนคนนี้มักจะเอาแต่ใจและหยิ่งยโสจนเคยชินอยู่เสมอ การที่เธอจะไปรังแกหญิงสาวคนอื่นก็อาจจะไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้...

หยางเยฺว่เหอ "..."

เอาเถอะ ตอนนี้ตกกระไดพลอยโจนจนถอยไม่ได้แล้วจริง ๆ

หยางเยฺว่เหอยังลังเลอยู่ว่าจะยอมขอโทษนางเอกของเรื่องดีหรือไม่ ข้อสำคัญคือเธอไม่รู้จริง ๆ ว่าเจ้าของร่างเดิมเคยทำอะไรลงไปบ้าง ขืนขอโทษตอนนี้ก็คงเป็นการขอโทษแบบมึน ๆ งง ๆ

หลังจากชั่งใจอยู่นาน เธอก็ตกลงใจได้ อย่าไปมีเรื่องกับนางเอกของเรื่องจะดีกว่า อย่างไรเสียแค่เอ่ยปากขอโทษ เนื้อตัวก็ไม่ได้หลุดหายไปสักชิ้นนี่

"ขอ..."

"เอ้อร์นีเอ๋อร์!"

คำว่า "ขอโทษ" ของหยางเยฺว่เหอยังไม่ทันหลุดพ้นจากปาก เสียงของหยางจิ้งซานก็ดังขึ้นเสียก่อน

"คุณตา! คุณตา!" สือเป่าดิ้นหลุดออกจากอ้อมอกของหยางเยฺว่เหอทันที ขาสั้น ๆ สาวก้าววิ่งเข้าไปหา พลางเงยหน้าขึ้น "คุณตา แม่โดนรังแกฮะ~ คุณตา รีบช่วยแม่เร็ว~"

เมื่อก่อนสือเป่าค่อนข้างชอบเยี่ยหนวน เวลาที่คุณยายพาเขามาที่นี่ หากคุณตาไม่มีเวลาดูแลก็จะปล่อยให้เขาเล่นกับพี่สาวเยี่ยหนวนคนนี้

ทว่าพี่สาวจะดีแค่ไหนก็ไม่ใช่แม่ ในใจของสือเป่ายังคงเข้าข้างแม่ของตัวเองอยู่ดี

เขารู้สึกได้ว่าคนพวกนั้นกำลังรังแกแม่อยู่

เมื่อหยางเยฺว่เหอได้ยินคำพูดของสือเป่า หัวใจของเธอก็รู้สึกอบอุ่นขึ้นมาจริง ๆ

ถึงแม้ก่อนหน้านี้สือเป่าจะร้องเรียก "พี่หนวน" อย่างสนิทสนมเพียงใด แต่ดูจากตอนนี้แล้ว ในใจของสือเป่า แม่ก็ยังคงสำคัญที่สุดอยู่ดี

ดีจังเลยนะ

พอคิดได้เช่นนี้ หยางเยฺว่เหอก็อดไม่ได้ที่จะตวัดสายตาค้อนใส่สฺวี่ตงหลินไปทีหนึ่ง

หากเทียบกับสือเป่าแล้ว สามีคนนี้ทำหน้าที่ได้บกพร่องสิ้นดีจริง ๆ

สฺวี่ตงหลิน "..."

หยางจิ้งซานอุ้มสือเป่าเดินเข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งขรึม "ทะเลาะอะไรกันน่ะ อยู่ในห้องยังได้ยินเสียงพวกเธอเลย"

เมื่อเว่ยโย่วหลินเห็นหยางจิ้งซาน ท่าทีก็อ่อนลงเล็กน้อย ทว่ายังคงเอ่ยปากว่า "เลขาธิการสาขาพรรคครับ ก่อนหน้านี้หยางเยฺว่เหอทำกิริยาแย่ ๆ ใส่เยี่ยหนวนจริง ๆ ข้อนี้คุณก็น่าจะรู้อยู่แก่ใจ ตอนนี้ผมแค่อยากให้เธอขอโทษเยี่ยหนวนอย่างเป็นทางการสักคำ เรื่องที่ผ่านมาจะได้แล้วกันไป มันมีอะไรไม่ถูกต้องตรงไหนหรือครับ"

เยี่ยหนวนพยายามดึงรั้งเว่ยโย่วหลินไว้แต่สุดท้ายก็ห้ามไม่ให้เขาพูดจาเหล่านี้ออกมาไม่ได้ สีหน้าของเธอจึงดูไม่ค่อยดีนักในทันที

"เลขาธิการสาขาพรรคคะ ไม่ได้มีเจตนาแบบนั้นเลยค่ะ สหายเว่ยโย่วหลินเข้าใจผิดไปเอง จริง ๆ แล้วฉันกับพี่เยฺว่เหอไม่ได้มีเรื่องบาดหมางอะไรกันเลยนะคะ!"

"เยี่ยหนวน! เธอจะไปกลัวอะไร! ถึงพวกเราจะเป็นยุวชนลงชนบทก็ใช่ว่าจะยอมให้ใครมารังแกได้ง่าย ๆ นะ!" เว่ยโย่วหลินหันไปมองเยี่ยหนวนแล้วพูดขึ้น "มีฉันอยู่ตรงนี้เธอไม่ต้องกลัว ฉันเชื่อว่าท่านเลขาธิการสาขาพรรคไม่ใช่คนที่ไม่แยกแยะถูกผิดหรอก!"

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ สีหน้าของหยางจิ้งซานก็พลันมืดครึ้มลงทันควัน