ตอนที่ 64 ขอโทษหรือไม่ขอโทษ (2)

ถึงแม้หยางจิ้งซานจะรู้ดีว่าลูกสาวของตนมีนิสัยใจคออย่างไร แต่เขาก็มีข้อเสียอยู่อย่างหนึ่ง นั่นก็คือ...การปกป้องคนของตัวเอง

โดยเฉพาะอย่างยิ่งหยางเยฺว่เหอลูกสาวคนรองคนนี้ที่ยายแก่ประจำบ้านมองว่าเป็นดาวนำโชคมาโดยตลอด ในเมื่อเป็นดาวนำโชค ก็ย่อมไม่ยอมให้ใครมารังแกได้เด็ดขาด

ยิ่งไปกว่านั้นเธอก็ไม่ได้ทำเรื่องเลวร้ายฟ้าดินไม่ให้อภัยอะไรลงไปจริงๆ เสียหน่อย ถึงบางครั้งปากคอจะจัดจ้านไปบ้าง แต่ในสายตาพวกเขา นั่นก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรเลย

ตอนนี้เว่ยโย่วหลินมาทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่แบบนี้ หยางจิ้งซานจึงชักจะไม่สบอารมณ์ขึ้นมาจริงๆ

"เสี่ยวเว่ย เรื่องพวกนี้มันเป็นเรื่องของผู้หญิงเขา นายเป็นผู้ชายอกสามศอก ไม่เหมาะที่จะเข้ามายุ่มย่ามด้วยหรอกมั้ง" หยางจิ้งซานมองเว่ยโย่วหลินด้วยสีหน้าเคร่งขรึม "ในเมื่อเป็นเรื่องของพวกเธอเอง ก็ปล่อยให้พวกเธอไปเคลียร์กันเอง นายคิดว่าไงล่ะ"

หยางจิ้งซานไม่พูดถึงเลยว่าใครถูกใครผิด และยิ่งไม่เอ่ยถึงเรื่องที่จะให้ลูกสาวตัวเองขอโทษ เอาแต่บอกว่าเว่ยโย่วหลินไม่เหมาะที่จะเข้ามายุ่งกับเรื่องนี้อย่างสิ้นเชิง

อีกทั้งเขาก็ไม่ได้พูดผิด ถ้าหากเยี่ยหนวนกับหยางเยฺว่เหอจะมีเรื่องบาดหมางกันจริงๆ มันก็ไม่ถึงคิวคนนอกอย่างเว่ยโย่วหลินเข้ามายุ่งเกี่ยวเลยสักนิด

เว่ยโย่วหลินได้ยินดังนั้นสีหน้าก็ดูย่ำแย่ลงเล็กน้อย "ไม่ใช่..."

"เอาละๆ พอแค่นี้แหละ" หยางจิ้งซานโบกมืออย่างเห็นได้ชัดว่าไม่อยากจะคุยเรื่องนี้ต่อแล้ว "ที่ฉันให้นายไปสำรวจพวกคนแก่ไร้ญาติขาดที่พึ่งในหมู่บ้านเหลียนฮวาถุนน่ะ นายสำรวจเสร็จหรือยัง"

"ยังครับ..."

"งั้นก็รีบไปทำได้แล้ว บ่ายนี้ฉันต้องเห็นรายชื่อกับข้อมูลของพวกเขา!" หยางจิ้งซานกล่าว "ถ้าชักช้า เดี๋ยวพวกเราจะพลาดเงินอุดหนุนที่อำเภอส่งมาให้เอานะ!"

เว่ยโย่วหลินกัดฟันพลางปรายตาไปมองหยางเยฺว่เหอแวบหนึ่ง ซึ่งอีกฝ่ายก็มองเขากลับมาด้วยท่าทีสงบนิ่งเช่นกัน

สุดท้ายแล้วเว่ยโย่วหลินก็ไม่กล้าเถียงอะไรต่อ คนเราอยู่ใต้ชายคาผู้อื่นก็จำต้องก้มหัวให้ เวลานี้เขาขัดคำสั่งของหยางจิ้งซานไม่ได้

พอลับหลังเว่ยโย่วหลินไปแล้ว เยี่ยหนวนจึงค่อยเอ่ยขึ้น "ต้องขอโทษจริงๆ นะคะ ทั้งหมดเป็นเพราะฉันเอง พี่เยฺว่เหออย่าเข้าใจผิดเลยนะ ฉันขอโทษแทนสหายเว่ยโย่วหลินด้วยค่ะ เขาใจร้อนวู่วามไปหน่อย"

หยางเยฺว่เหอมองดูเธอ ก่อนจะพยักหน้าให้เนิบๆ แล้วรับสือเป่ามาจากอ้อมกอดของหยางจิ้งซาน

"สือเป่าตกใจใช่ไหมลูก ไม่เป็นไรแล้วนะ แม่ไม่เป็นไรแล้ว!"

สือเป่าตกใจกับท่าที "คุกคามข่มขู่" ของเว่ยโย่วหลินเข้าจริงๆ นั่นแหละ พอตอนนี้เว่ยโย่วหลินไปแล้วเขาก็ค่อยยังชั่วขึ้น ทว่ายังคงกอดคอหยางเยฺว่เหอแน่นด้วยความออดอ้อนและผูกพัน

"สือเป่าไม่ต้องกลัวนะ พี่สาวเสี่ยวเยี่ยอยู่นี่แล้วจ้า~" รอยยิ้มอ่อนโยนแต้มอยู่บนดวงหน้าของเยี่ยหนวน เธอยื่นมือออกไปหวังจะลูบแก้มสือเป่า แต่คราวนี้กลับถูกสือเป่าเอี้ยวตัวหลบไปเสียได้

เห็นได้ชัดว่าสือเป่ายังจำได้ว่าเรื่องเมื่อครู่นี้มีส่วนเกี่ยวข้องกับเยี่ยหนวนอยู่ด้วย

พอโดนหลบได้ เยี่ยหนวนก็ไม่ได้รู้สึกเก้อเขินแต่อย่างใด เธอชักมือกลับอย่างเป็นธรรมชาติ ก่อนจะหันหน้าไปมองสฺวี่ตงหลิน

เธอก้มหน้าลงน้อยๆ เผยให้เห็นลำคอขาวผ่องงดงาม

"พี่ใหญ่สฺวี่ รบกวนอย่าเข้าใจผิดไปอีกคนนะคะ ความสัมพันธ์ระหว่างฉันกับพี่เยฺว่เหอไม่ได้มีปัญหาอะไรกันเลย พี่เป็นสามีของพี่เยฺว่เหอ ข้อนี้ฉันต้องอธิบายให้พี่เข้าใจอย่างกระจ่างแจ้ง เรื่องเข้าใจผิดเมื่อกี้ต้องขออภัยด้วยจริงๆ ค่ะ!"

หยางเยฺว่เหอได้ยินคำพูดนี้ของเยี่ยหนวนแล้วก็อดทอดถอนใจในอกไม่ได้

นางเอกของเรื่องก็คือนางเอกของเรื่องจริงๆ พูดจาอ่อนหวานนุ่มนวลชวนให้คนฟังรู้สึกตัดใจตำหนิไม่ลงเลยเชียว

สฺวี่ตงหลินมองเยี่ยหนวนพลางเพียงแค่ขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วตอบรับกลับไปเรียบๆ คำหนึ่ง "ผมรู้แล้ว"

หยางเยฺว่เหอลอบสังเกตสีหน้าของสฺวี่ตงหลินด้วยความกังขา

เธอรู้สึกได้ว่านางเอกของเรื่องดูเหมือนจะเริ่มประทับใจในตัวสฺวี่ตงหลินมากแล้ว ทว่าสฺวี่ตงหลินกลับดูเหมือนจะไม่ได้แสดงท่าทีพิเศษอะไรออกมาเลย

ถ้าอย่างนั้นดูท่าแล้ว พระเอกของเรื่องคงไม่ได้มาสายรักแรกพบกระมัง...