ตอนที่ 65 มาทำงานที่คณะกรรมการหมู่บ้านเถอะ (1)

"เธอมีธุระอะไรถึงมาหาฉันล่ะ" หลังจากพาพวกหยางเยฺว่เหอเข้ามาในห้องแล้ว หยางจิ้งซานจึงเอ่ยปากถาม

หยางเยฺว่เหอลอบกวาดสายตามองสำรวจห้องทำงานของคณะกรรมการหมู่บ้านแห่งนี้คร่าว ๆ ก่อน

ช่างซอมซ่อเหลือเกินจริง ๆ มีเพียงโต๊ะนักเรียนไม่กี่ตัวที่วางเอกสารอะไรก็ไม่รู้อยู่บ้าง แสดงให้เห็นเลยว่าหมู่บ้านเหลียนฮวาถุนยากจนมากแค่ไหน แม้แต่สถานที่ทำงานของคณะกรรมการหมู่บ้านก็ไม่ได้ดีไปกว่าที่อื่นสักเท่าไร

"ก็ไม่ใช่เพิ่งเคยมาครั้งแรกเสียหน่อย จะมองอะไรนักหนา" หยางจิ้งซานพูดอย่างจนใจ "คุยธุระกันดีกว่า อ้อ จริงสิ เยี่ยหนวน เธอออกไปก่อนเถอะ ตรงนี้ไม่มีอะไรให้ทำชั่วคราวแล้ว"

เยี่ยหนวนเป็นยุวชนลงชนบทในหมู่บ้าน รู้หนังสือมากและมีความรู้ อีกทั้งผู้หญิงยังมีความละเอียดรอบคอบ หยางจิ้งซานจึงให้เยี่ยหนวนมาทำหน้าที่เป็นผู้ช่วยของตน แน่นอนว่าเว่ยโย่วหลินก็เป็นผู้ช่วยเช่นกัน เพียงแต่งานของฝ่ายหลังต้องวิ่งวุ่นไปทั่ว ส่วนเยี่ยหนวนในวันธรรมดาก็แค่คอยช่วยจัดระเบียบเอกสารเท่านั้น

เมื่อได้ยินคำพูดของหยางจิ้งซาน เยี่ยหนวนก็พยักหน้ารับอย่างระมัดระวัง จากนั้นจึงหมุนตัวเดินออกไป

หยางเยฺว่เหอหรี่ตาลงเล็กน้อย

เธอสังเกตเห็นนะว่าตอนที่เยี่ยหนวนเดินออกไป ยังจงใจเหลือบมองสฺวี่ตงหลินที่ยืนอยู่ข้างกายเธอแวบหนึ่ง แววตานั้นช่างให้ความรู้สึกแบบ 'อาลัยอาวรณ์พันผูก' และ 'อยากเอื้อนเอ่ยแต่จำต้องกลืนหาย' จริง ๆ เชียว

รอจนเยี่ยหนวนออกไปแล้ว หยางเยฺว่เหอจึงดึงความสนใจกลับมาที่ตัวหยางจิ้งซาน

"เอ่อ... พ่อคะ ไม่มีอะไรหรอกค่ะ... ฉันแค่พาสือเป่ามาเดินเล่นเรื่อยเปื่อยเท่านั้นเอง" หยางเยฺว่เหอต้องทำใจอยู่นานกว่าจะเรียกคำว่า "พ่อ" ออกมาได้ ต่อไปนี้เธอคือเจ้าของร่างเดิมแล้ว ญาติพี่น้องเหล่านี้เธอก็ต้องยอมรับไว้ให้ดีทั้งหมด

และต้องรีบปรับตัวให้ชินโดยเร็วด้วย

หยางจิ้งซานได้ยินลูกสาวตัวเองพูดแบบนั้นก็ส่ายหน้า

เขาไม่มีทางเชื่อหรอกว่าลูกสาวคนนี้แค่มาเดินเล่นเรื่อยเปื่อย

หยางจิ้งซานไม่สนใจลูกสาวคนรองที่ในสายตาเขาคือพวก "ปากไม่ตรงกับใจ" อีกต่อไป สายตาจึงเบนไปหยุดอยู่ที่ลูกเขยซึ่งยืนอยู่ข้าง ๆ

"ตงหลิน ในเมื่อตอนนี้เธอกลับมาแล้ว ก็ต้องวางแผนเรื่องอื่นไว้ด้วย จะอยู่เฉย ๆ โดยไม่มีอะไรทำไปตลอดไม่ได้หรอกนะ" หยางจิ้งซานกล่าว "ตัวเธอคิดไว้อย่างไรบ้างล่ะ"

เมื่อคืนหลังจากหยางเยฺว่เหอกับสฺวี่ตงหลินกลับไปแล้ว ยายแก่ตระกูลหยางก็คุยกับหยางจิ้งซานว่าให้หาทางจัดสรรตำแหน่งงานในคณะกรรมการหมู่บ้านให้ลูกเขยคนนี้สักงาน

ความจริงหากดูจากประสบการณ์ที่ผ่านมาของสฺวี่ตงหลิน การมาทำงานในคณะกรรมการหมู่บ้านเหลียนฮวาถุนตอนนี้ออกจะดูใช้คนไม่ตรงกับความสามารถไปสักหน่อยด้วยซ้ำ แต่มีทำก็ย่อมดีกว่าไม่มีแน่นอน

หยางจิ้งซานเองก็รู้สึกว่าการให้สฺวี่ตงหลินเข้ามาทำงานในคณะกรรมการหมู่บ้าน ถือว่าตนเองได้ผู้ช่วยเพิ่มมาอีกคนหนึ่ง

ทว่าเรื่องนี้ก็ต้องถามความเห็นของสฺวี่ตงหลินด้วย ดูว่าเจ้าตัวมีความคิดเช่นนี้ด้วยหรือไม่

สฺวี่ตงหลินได้ยินที่พ่อตาพูดก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยว่า "พ่อครับ ผมเพิ่งกลับมา เรื่องบางอย่างยังไม่ทันได้คิด ผมอยากทำงานในแปลงนาให้เสร็จไปก่อนชั่วคราวครับ"

คำพูดนี้ทำให้หยางจิ้งซานขมวดคิ้วมุ่นทันที "จะไม่คิดให้ดีได้ยังไงกัน งานในแปลงนานั่นใครทำไม่ได้บ้างล่ะ แล้วน้องชายบ้านเธอไปไหนเสียล่ะ พอนายที่เป็นพี่ชายกลับมา เขาก็ลอยตัวไม่ยอมแตะต้องงานอะไรเลยจริง ๆ สินะ!"

น้ำเสียงของหยางจิ้งซานไม่ได้ปิดบังความไม่ชอบใจที่มีต่อสฺวี่เทียนจู้เลยแม้แต่น้อย

ทว่าสฺวี่ตงหลินกลับไม่ได้เก็บมาใส่ใจ เขาเอ่ยขึ้นว่า "ก่อนหน้านี้ผมอยู่ข้างนอกตลอด ไม่ค่อยได้ทำงานในแปลงนาเลย ตอนนี้ในเมื่อกลับมาแล้ว อีกทั้งยังเป็นช่วงงานเกษตรชุกชุมพอดี ผมจะยืนดูอยู่เฉย ๆ โดยไม่ยื่นมือเข้าช่วยไม่ได้หรอกครับ"

"ใครบอกให้เธอยืนดูอยู่เฉย ๆ กันเล่า ถึงได้บอกให้เธอคิดเรื่องที่จะทำหลังจากนี้ให้ดีไงล่ะ!" หยางจิ้งซานเอ่ยอย่างจนใจอยู่บ้าง "งานทำไร่ทำนานี่สำหรับเธอแล้วไม่ควรนับเป็นงานเป็นการอะไรเลยนะ!"