ตอนที่ 66 มาทำงานที่คณะกรรมการหมู่บ้านเถอะ (2)

สฺวี่ตงหลินได้ยินคำพูดของหยางจิ้งซานแล้วก็ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยว่า "พ่อครับ สำหรับชาวไร่ชาวนาอย่างพวกเราแล้ว ยังมีเรื่องอะไรใหญ่ไปกว่าการทำไร่ทำนาอีกเหรอครับ"

ปากท้องคือเรื่องสำคัญที่สุด

สำหรับชาวไร่ชาวนาอย่างพวกเขา ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าการปลูกธัญพืชเพื่อประทังท้องให้อิ่มอีกแล้ว

หยางจิ้งซานถูกคำพูดนี้ของสฺวี่ตงหลินสวนกลับจนพูดไม่ออก ได้แต่ส่ายหน้าอย่างจนใจเล็กน้อย

"แกนี่มัน...ช่างเถอะ ฉันพูดตรง ๆ เลยแล้วกัน ในเมื่อแกปลดประจำการมาแล้ว ก็อย่าอยู่ว่าง ๆ ที่บ้านเลย มาช่วยงานฉันที่คณะกรรมการหมู่บ้านนี่แหละ พอดีช่วงนี้หมู่บ้านเหลียนฮวาถุนของเรากำลังอยู่ในช่วงพัฒนา ตัวฉันคนเดียวก็หัวหมุนจนไม่ไหวแล้วจริง ๆ" หยางจิ้งซานเอ่ยเปิดอกตรงไปตรงมา "ถ้าทำให้คนทั้งหมู่บ้านของเราร่ำรวยขึ้นมาได้ มันไม่มีความหมายกว่าการทำไร่ทำนาหรือไงกัน!"

สฺวี่ตงหลินคาดไม่ถึงจริง ๆ ว่าพ่อตาคนนี้อยากจะให้ตนมาทำงานที่คณะกรรมการหมู่บ้านด้วย เดิมทีเขายังนึกว่าเรื่องที่ตนปลดประจำการออกมาจะทำให้พ่อตาไม่พอใจมาก และคงโกรธไปอีกนานเสียอีก

ขณะที่สฺวี่ตงหลินยังคงคิดเรื่องเหล่านี้อยู่ สีหน้าของหยางเยฺว่เหอกลับตื่นเต้นยิ่งกว่ามาก

เมื่อวานยายแก่ตระกูลหยางรับปากว่าจะช่วยคุยกับหยางจิ้งซานให้ดี ๆ คิดไม่ถึงเลยว่าหยางจิ้งซานจะถูกเกลี้ยกล่อมจนใจอ่อนเร็วขนาดนี้

หยางเยฺว่เหอกลัวจริง ๆ ว่าเพราะตนเองจะทำให้สฺวี่ตงหลินพลาดโอกาสที่จะได้ใกล้ชิดกับนางเอกของเรื่อง ตอนนี้เส้นเรื่องนี้ยังคงถูกเปิดขึ้นได้อย่างราบรื่น ทำให้เธอพลอยโล่งอกไปด้วย

แม้ว่าเธอจะไม่ได้หนีตามโจวหงไอ้ตัวประกอบลำดับที่เอ็นน่าตายคนนั้นไป แต่ก็ยังดึงเนื้อเรื่องให้กลับเข้าที่เข้าทางจนได้

จากนี้ไป ขอเพียงพระเอกของเรื่องมาทำงานที่คณะกรรมการหมู่บ้าน ได้พบหน้าใกล้ชิดกับเยี่ยหนวนอยู่ทุกวันเช้าเย็น หลังจากนั้นปฏิกิริยาเคมีระหว่างกันก็จะค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นมาเอง

ถึงเวลานั้น เธอก็จะสามารถถอนตัวออกมาได้อย่างราบรื่นแน่นอน

ความจริงแล้วทางเลือกที่วางอยู่ตรงหน้าหยางเยฺว่เหอก็ไม่ได้มีแค่ทางนี้ทางเดียว หากเธอขัดขวางไม่ให้พระเอกนางเอกได้พบกัน บางทีอาจจะรักษาชีวิตแต่งงานนี้ไว้ได้...

ทว่าหยางเยฺว่เหอไม่รู้เลยว่าหากพระเอกนางเอกไม่ได้ลงเอยด้วยกันจะส่งผลเสียร้ายแรงต่อโลกใบนี้หรือไม่ กว่าเธอจะได้ชีวิตนี้มาก็ไม่ใช่เรื่องง่าย ถ้าเกิดพังทลายขึ้นมาจะไม่กลายเป็นได้ไม่คุ้มเสียหรอกหรือ

อีกอย่างก็คือ...เธอไม่ได้สนิทกับพระเอกของเรื่องเลยจริง ๆ ถึงจะมีลูกด้วยกันคนหนึ่ง แต่พระเอกของเรื่องก็ไม่ได้ชอบเจ้าของร่างเดิม ความสัมพันธ์ฉันสามีภรรยาของทั้งคู่ไม่ใช่คำว่าเย็นชาจะมาบรรยายได้หมดด้วยซ้ำ

หยางเยฺว่เหอขี้เกียจเกินกว่าจะไปประสานรอยร้าวในชีวิตคู่แบบนี้จริง ๆ

ในเมื่อขี้เกียจซ่อมแซม เช่นนั้นก็หย่าให้เด็ดขาดไปเลย หลีกทางให้พระเอกนางเอกสมหวัง ส่วนเธอก็จะได้ออกไปตามหารักครั้งใหม่ในอนาคตไม่ใช่หรือไง...

"ตงหลิน ฉันว่าข้อเสนอของพ่อดีมากเลยนะคะ ไม่อย่างนั้นคุณก็มาช่วยงานพ่อที่คณะกรรมการหมู่บ้านเถอะ" หยางเยฺว่เหอคิดว่าตัวเองควรช่วยเป่าลมข้างหูให้ถูกจังหวะเสียหน่อย แม้ลมปากนี้จะเบาบางจนแทบไม่ต่างกับไม่มีเลยก็ตาม

แต่ก็ยังดีกว่าไม่ทำอะไรเลย

สฺวี่ตงหลินมองหยางเยฺว่เหอแล้วขมวดคิ้ว "เธออยากให้ฉันมาทำงานที่นี่มากเลยงั้นเหรอ"

"แน่นอนสิคะ คุณเองก็ไม่ได้มีงานอะไรให้ทำนี่นา" หยางเยฺว่เหอยิ้มแย้มพลางเอ่ยขึ้น "ฉันว่างานที่พ่อเสนอมาน่ะดีจริง ๆ นะ คุณคิดว่ายังไงล่ะคะ"

สฺวี่ตงหลินมองเธอแวบหนึ่ง ดูเหมือนกำลังใคร่ครวญอะไรบางอย่างอยู่

หยางเยฺว่เหอร้อนใจจนแทบจะกลายเป็นไฟลนก้นแล้ว ตามหลักแล้วงานนี้ถือว่าดีมาก ในนิยายเดิมพระเอกของเรื่องก็สร้างผลงานยิ่งใหญ่ในตำแหน่งนี้ได้อย่างแท้จริง ตอนนี้สฺวี่ตงหลินยังมีอะไรให้ต้องลังเลอยู่อีก

สองพ่อลูกหยางจิ้งซานกับหยางเยฺว่เหอต่าก็รอคำตอบจากสฺวี่ตงหลินอยู่ในเวลานี้

"ในเมื่อเป็นแบบนี้...งั้นผมจะรับงานนี้ไว้ชั่วคราวก่อนแล้วกันครับ"

ผ่านไปครู่ใหญ่ สฺวี่ตงหลินจึงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ