ตอนที่ 67 เธอมาทำงานด้วยสิ

พอได้ยินว่าสฺวี่ตงหลินยอมรับงานนี้ หยางเยฺว่เหอก็พลอยโล่งอกไปด้วย

แบบนี้พระเอกของเรื่องกับนางเอกของเรื่องถึงจะมีโอกาสได้ใกล้ชิดกันมากขึ้น ปล่อยให้เนื้อเรื่องดำเนินไปตามในนิยายเล่มนั้นเถอะ ขอแค่เธอหลบเลี่ยงชะตากรรมเดิมที่ถูกกำหนดไว้ของเจ้าของร่างเดิมได้ก็พอ

อันที่จริงก็เพราะตอนนี้หยางเยฺว่เหอยังไม่ได้คิดว่าตัวเองคือเจ้าของร่างเดิม เธอไม่เคยมองว่าสฺวี่ตงหลินเป็นสามีของตัวเองเลย ในใจเธอคิดเพียงว่าสฺวี่ตงหลินเป็นสามีของ "หยางเยฺว่เหอ" อีกคนหนึ่ง ซึ่งไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับเธอเลยสักนิด

ยิ่งรู้ว่าพระเอกของเรื่องกับนางเอกของเรื่องรักกัน เธอก็ยิ่งไม่มีความจำเป็นจะต้องฝืนยึดตำแหน่งนี้เอาไว้

รอจนพระเอกของเรื่องกับนางเอกของเรื่องได้ลงเอยกันเมื่อไร เธอก็จะได้ออกไปใช้ชีวิตใหม่อย่างสบายอกสบายใจเสียที

ฮ่าๆๆๆ~

"เอ้อร์นีเอ๋อร์! หัวเราะบ้าอะไรของแกน่ะ!"

หยางเยฺว่เหอที่กำลังจมดิ่งอยู่กับจินตนาการของตัวเองสะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงของหยางจิ้งซาน เธอถึงเพิ่งรู้ตัวว่าเผลอหัวเราะคิกคักออกมาตอนไหนก็ไม่รู้

"ปะ เปล่าค่ะ ก็ฉันดีใจที่สฺวี่... ตงหลินได้งานดีขนาดนี้นี่คะ!" หยางเยฺว่เหอรีบแก้ตัว "พ่อคะ ต่อไปช่วยดูแลเขาด้วยนะคะ!"

หยางจิ้งซานมองเธอแวบหนึ่งแล้วเอ่ยขึ้น "แก... จะมาทำงานด้วยกันที่นี่เสียเลยไหมล่ะ?"

"คะ?" หยางเยฺว่เหอชะงักไป

หยางจิ้งซานครุ่นคิดครู่หนึ่ง "ก่อนหน้านี้พ่อเคยชวนให้แกมาทำงาน แกก็ไม่ยอม ตอนนี้ตงหลินก็อยู่ที่นี่แล้ว แกก็มาทำด้วยกันเลยเป็นไง!"

หยางเยฺว่เหอก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมจู่ๆ พ่อถึงนึกเรื่องนี้ขึ้นมาได้ จึงรีบตอบไปว่า "พ่อคะ ฉะ ฉันไม่เอาดีกว่าค่ะ ฉันทำไม่ได้หรอก"

"ทำไมจะทำไม่ได้ แกไม่ได้อ่านหนังสือไม่ออกเสียหน่อย มาช่วยพ่อเขียนพวกเอกสารหนังสือราชการพวกนี้ก็พอ" หยางจิ้งซานว่า

สภาพความเป็นอยู่ของหมู่บ้านเหลียนฮวาถุนแย่กว่าหมู่บ้านละแวกใกล้เคียง วันๆ ชาวบ้านถ้าไม่คิดเรื่องหาเงินก็คิดแต่เรื่องทำไร่ทำนา งานของทางคณะกรรมการหมู่บ้านจริงๆ แล้วไม่ได้มีมากมายอะไร ลำพังคนเดิมที่มีอยู่ก็รับมือไหวสบายๆ

ที่ตอนนี้หยางจิ้งซานยอมรับสฺวี่ตงหลินเข้ามาทำงาน ก็เพราะเห็นว่าอีกฝ่ายเคยออกไปฝึกฝนใช้ชีวิตข้างนอก ย่อมเคยพบเห็นอะไรมามากกว่า หากจะมาช่วยออกความคิดเห็นเพื่อพัฒนาหมู่บ้านเหลียนฮวาถุนของพวกเขาก็ย่อมเป็นเรื่องดี

"ฉันไม่ทำดีกว่าค่ะ" หยางเยฺว่เหอรีบปฏิเสธ "ฉันต้องดูแลสือเป่าด้วย!"

ในที่สุดเธอก็นึกหาเหตุผลดีๆ ออกมาได้ข้อหนึ่ง

ทว่าในความเป็นจริงมันก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ

นับตั้งแต่เธอข้ามมายังโลกที่ไม่คุ้นเคยแห่งนี้ คนแรกที่มอบความอบอุ่นให้แก่เธอก็คือสือเป่า เธอถึงได้อยากจะพาเขาไปด้วยแม้ว่าจะต้องหย่าก็ตาม

ตอนนี้เรื่องหย่ายังไม่สำเร็จ เรื่องแยกครอบครัวสฺวี่ตงหลินก็ยังไม่ยอมให้คำตอบที่ชัดเจน เช่นนั้นก็ทำได้เพียงอาศัยอยู่ในบ้านตระกูลสฺวี่ต่อไป

ถ้าเธอต้องมาทำงานที่คณะกรรมการหมู่บ้าน เธอก็คงไม่มีเวลาดูแลสือเป่า และถ้าจะทิ้งสือเป่าไว้ให้เฉาเหม่ยซิ่วดูแล เธอย่อมไม่มีทางวางใจได้อย่างแน่นอน

พอได้ยินเหตุผลของลูกสาว หยางจิ้งซานก็นึกถึงเรื่องที่เฉาเหม่ยซิ่วทำสือเป่าป่วยขึ้นมาได้ หากปล่อยให้ย่าเลอะเลือนอย่างเฉาเหม่ยซิ่วเลี้ยงเด็กต่อก็น่าวิตกจริงๆ

ถ้าอย่างนั้น——

หยางจิ้งซานเหลือบมองสฺวี่ตงหลิน

"ไม่อย่างนั้น ส่งสือเป่าไปให้ย่าของแกช่วยดูที่บ้านดีไหม?"

ถึงยายแก่ตระกูลหยางจะอายุมากแล้ว แต่สุขภาพร่างกายยังแข็งแรงดีมาก การดูแลสือเป่าจึงไม่ใช่ปัญหาอะไร ยิ่งไปกว่านั้นเวลาส่วนใหญ่ซ่งเหม่ยยฺหวินก็ว่างอยู่ การเอาเด็กไปฝากไว้ที่บ้านตระกูลหยางย่อมเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด

เพียงแต่... หากทำแบบนี้ก็ไม่รู้ว่าสฺวี่ตงหลินจะว่าอย่างไร

ก่อนหน้านี้เด็กคนนี้ให้เฉาเหม่ยซิ่วช่วยดูแลมาตลอด จู่ๆ จะส่งไปให้บ้านตระกูลหยาง... สฺวี่ตงหลินจะคิดว่าบ้านตระกูลหยางมีอคติกับเฉาเหม่ยซิ่วหรือเปล่า

แม้ว่าความจริงจะเป็นเช่นนั้นก็เถอะ แต่ในเมื่อตอนนี้ความสัมพันธ์ระหว่างสฺวี่ตงหลินกับหยางเยฺว่เหอก็ตึงเครียดอยู่แล้ว จึงไม่ควรสร้างความขัดแย้งอะไรขึ้นมาเพิ่มอีก