ตอนที่ 68 สับสนจนหัวหมุน

หลังจากหยางจิ้งซานเอ่ยข้อเสนอนี้จบก็มองสฺวี่ตงหลิน เพื่อดูว่าอีกฝ่ายจะมีความเห็นคัดค้านหรือไม่

ทว่าสฺวี่ตงหลินกลับเอ่ยตอบทันที "ถ้าทางคุณยายสะดวก ก็คงต้องรบกวนคุณยายแล้วครับ"

สีหน้าของเขาดูเป็นธรรมชาติมาก ไม่ได้มีเค้าของความไม่พอใจกับเรื่องนี้เลยแม้แต่น้อย

หยางจิ้งซานพยักหน้าเงียบๆ อยู่ในใจ

แม้สฺวี่ตงหลินมักจะเชื่อฟังคำพูดของเฉาเหม่ยซิ่วอยู่เสมอ หรืออาจกล่าวได้ว่าเขากตัญญูอย่างยิ่ง แต่พอดูตอนนี้แล้ว เขาก็ไม่ได้ก้มหน้าก้มตาเชื่อฟังอย่างไม่ลืมหูลืมตา

เรื่องที่สือเป่าล้มป่วยถือเป็นสัญญาณเตือนภัยครั้งใหญ่สำหรับเขาจริงๆ

"ในเมื่อเป็นแบบนี้ก็ไม่มีปัญหาแล้วล่ะ เอ้อร์นีเอ๋อร์ ลูกก็มาทำงานที่คณะกรรมการหมู่บ้านพร้อมกับตงหลินได้เลย" หยางจิ้งซานตัดสินใจ

"ผมไม่มีความเห็นคัดค้านครับ" สฺวี่ตงหลินพยักหน้า

หยางเยฺว่เหอที่ยืนอยู่ด้านข้างตอนนี้สับสนจนหัวหมุนไปหมดแล้ว

นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย!

เธอก็บอกไปแล้วแท้ๆ ว่าไม่อยากมาทำงานที่คณะกรรมการหมู่บ้าน ไฉนสองคนนี้ถึงคุยกันไปมาแล้วตัดสินอนาคตของเธอเสร็จสรรพแบบนี้ล่ะ

จนกระทั่งอุ้มสือเป่าเดินตามสฺวี่ตงหลินกลับบ้านไปตามทาง หยางเยฺว่เหอก็ยังไม่เข้าใจเลยว่าเรื่องราวมันกลายมาเป็นแบบนี้ได้อย่างไร

"ฉันก็บอกแล้วว่าไม่อยากมาทำงาน ทำไมอยู่ๆ ถึงกลายเป็นว่าต้องมากับคุณได้ล่ะเนี่ย!"

ตอนนี้หยางเยฺว่เหอรู้สึกอัดอั้นตันใจอย่างบอกไม่ถูกจริงๆ

ในนิยาย พระเอกของเรื่องกับนางเอกของเรื่องต้องทำงานร่วมกันในคณะกรรมการหมู่บ้าน ค่อยๆ ใกล้ชิดผูกพันจนเกิดเป็นความรัก แล้วตอนนี้ถ้ามี "อดีตภรรยา" ตามลิขิตชีวิตอย่างเธอเข้าไปป้วนเปี้ยนอยู่ด้วย...ความรู้สึกมันจะพิลึกพิลั่นขนาดไหนกัน

นี่มันเท่ากับว่าเธอเป็นก้างขวางคอชิ้นเบ้อเริ่มเลยไม่ใช่หรือไง!

ให้ตายเถอะ ฟ้าดินเป็นพยาน

เธอไม่ได้อยากให้เป็นแบบนี้สักนิดเลยนะ

ไม่ว่าตอนนี้ในใจของหยางเยฺว่เหอจะว้าวุ่นเพียงใด แต่ดูจากสถานการณ์แล้ว หยางจิ้งซานต้องดึงดันให้เธอไปทำด้วยให้ได้แน่นอน

เป็นเรื่องที่ชวนให้กลัดกลุ้มใจมากจริงๆ

"คิดอะไรอยู่เหรอ" สฺวี่ตงหลินที่กำลังอุ้มสือเป่าอยู่เอ่ยปากถาม

หยางเยฺว่เหอได้ยินคำถามก็เงยหน้าขึ้น "ฉันคิดว่า...ฉันไม่อยากไปทำงานที่คณะกรรมการหมู่บ้านจริงๆ นะคะ"

สฺวี่ตงหลินมองเธอด้วยความประหลาดใจ

"ผมรู้สึกว่าช่วงนี้คุณดูเหมือน..."

"เหมือน...อะไรคะ"

"ไม่ล่ะ ไม่มีอะไร" สฺวี่ตงหลินเอ่ยเสียงขรึม "ในเมื่อพ่อให้คุณไป คุณก็ควรจะไปเถอะ ให้ทางบ้านหยางช่วยดูแลสือเป่าก็สะดวกดีด้วย"

หยางเยฺว่เหอเอียงคอชำเลืองมองเขา แอบเบะปากโดยไม่พูดอะไร

ช่างเถอะ คุยเรื่องนี้กับสฺวี่ตงหลินไปก็ไม่มีประโยชน์ ค่อยหาโอกาสไปคุยกับหยางจิ้งซานอีกทีดีกว่า

ถึงจะต้องทำงานหาเงินจริงๆ เธอก็ไม่อยากไปที่คณะกรรมการหมู่บ้านอยู่ดีนั่นแหละ

ขณะกำลังเดินอยู่นั้น หยางเยฺว่เหอก็เห็นสฺวี่ตงหลินที่เดินนำหน้าเธออยู่ครึ่งก้าวหยุดชะงักลงกะทันหัน

"มีอะไรเหรอคะ" หยางเยฺว่เหอมองคนที่ปรากฏตัวอยู่เบื้องหน้าพวกเขาด้วยความสงสัย

สฺวี่ตงหลินหันกลับมามองเธอ น้ำเสียงและสีหน้ายังคงราบเรียบตามปกติ "ทำไม จำไม่ได้แล้วเหรอ"

หยางเยฺว่เหอ "..."

อย่ามาลองเชิงกันแบบนี้จะได้ไหม เธอไม่มีความทรงจำของที่นี่เลยสักนิดนะ มาทำแบบนี้หมายความว่ายังไงกัน

แต่เมื่อเห็นสายตาและท่าทางของชายคนนั้น หยางเยฺว่เหอก็พลันนึกออกขึ้นมาทันที

สายตาที่มองเธออย่างลังเลคล้ายมีคำพูดติดอยู่ที่ริมฝีปาก สายตาที่มองสฺวี่ตงหลินอย่างแฝงความหวาดกลัวเอาไว้จางๆ อีกทั้งการแต่งกายก็ดูไม่เหมือนชาวบ้านทั่วไปในท้องถิ่นนี้เลย

ดูเหมือนในบรรดาคนที่เธอรู้จัก คนที่มีคุณสมบัติตรงตามนี้จะมีเพียงคนเดียว...โจวหง!

ชายสารเลวในนิยายต้นฉบับที่หนีตามไปกับหยางเยฺว่เหอ แล้วสุดท้ายก็ทอดทิ้งเธอไปอย่างไม่ไยดี

โจวหงนี่เอง!

นี่มันรนหาที่ตายแท้ๆ ประตูนรกไม่มีทางเข้า แต่กลับขยันแหยมเข้ามาหาเองเสียอย่างนั้น!