ตอนที่ 69 กระต่ายเจอเสือ

หยางเยฺว่เหอย่อมไม่มีความรู้สึกดีๆ ให้กับไอ้ผู้ชายสารเลวอันดับหนึ่งในนิยายเรื่องนี้อย่างแน่นอน และตอนนี้เธอก็ไม่สนแล้วว่าใครจะมองว่าเธอทำตัวผิดปกติไปจากเดิมหรือไม่

สรุปคือสิ่งที่ต้องทำก็คือตัดความสัมพันธ์กับผู้ชายสารเลวคนนี้ให้เด็ดขาด

"ยุวชนโจว ฉันมีเรื่องอยากจะคุยกับคุณหน่อยน่ะค่ะ ก่อนหน้านี้คนส่วนใหญ่เข้าใจความสัมพันธ์ของพวกเราผิดไป ที่จริงแล้วระหว่างเราไม่มีอะไรในกอไผ่เลยใช่ไหมล่ะคะ" หยางเยฺว่เหอกล่าว "ตอนนี้สามีของฉันก็กลับมาแล้วด้วย!"

หยางเยฺว่เหอจงใจเน้นเสียงหนักแน่นเป็นพิเศษในประโยคหลังนี้

พอโจวหงเห็นสฺวี่ตงหลินกับหยางเยฺว่เหอ สีหน้าก็พลันย่ำแย่ลงทันที ทันทีที่เห็นสฺวี่ตงหลิน ร่างกายของเขาก็ตอบสนองโดยอัตโนมัติด้วยการนึกถึงสภาพของอีกฝ่ายตอนที่ไปหาเขาขึ้นมา

พอตอนนี้ได้ยินคำพูดประโยคนี้ของหยางเยฺว่เหอ สีหน้าก็ยิ่งดูไม่ได้เข้าไปใหญ่

แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าสฺวี่ตงหลิน เขากลับไม่กล้าทำอะไรเลยแม้แต่น้อย

ทำได้เพียงฝืนยิ้มแล้วกล่าวว่า "ก่อนหน้านี้ล้วนเป็นเรื่องเข้าใจผิดทั้งนั้น ผมรู้ดีครับ"

สฺวี่ตงหลินได้ยินดังนั้นก็พยักหน้ารับด้วยความพอใจอยู่บ้าง "ก่อนหน้านี้ยุวชนโจวเคยบอกไว้ว่าจะรออธิบายให้คนในหมู่บ้านเหลียนฮวาถุนเข้าใจให้กระจ่าง ผมคิดว่ายุวชนโจวคงยังไม่ลืมหรอกนะ"

คำพูดนี้ฟังดูแล้วแฝงไปด้วยความรู้สึกข่มขู่อย่างเข้มข้น

"ครับๆๆ มะ...ไม่ลืมครับ หลังจากนี้ผมจะอธิบายให้ชัดเจนแน่นอนครับ" โจวหงยิ้มเจื่อน "พวกคุณวางใจได้เลยครับ"

พอพูดจบ เขาก็รีบสาวเท้าเดินไปอีกทางหนึ่งอย่างรวดเร็ว

หยางเยฺว่เหอเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย "เขาดูเหมือนจะกลัวคุณมากเลยนะเนี่ย"

ท่าทางแบบนั้นมันเหมือนกับกระต่ายที่เจอเสือจนตกใจกลัวแทบสิ้นสติไม่มีผิด

สฺวี่ตงหลินได้ยินดังนั้นก็ก้มหน้าลงชำเลืองมองเธอแวบหนึ่ง ก่อนจะก้าวเดินต่อไปข้างหน้า

"ถ้าไม่ได้ทำเรื่องผิดมโนธรรม เขาก็ย่อมไม่มีความจำเป็นต้องกลัวผม"

หยางเยฺว่เหอนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็ยกมือขึ้นลูบจมูกตัวเองแก้เก้อ

ต่อให้ทำเรื่องผิดมโนธรรมอะไรไว้จริงๆ นั่นก็เป็นความผิดของเจ้าของร่างเดิม ไม่น่าจะเกี่ยวข้องกับเธอแม้แต่สตางค์แดงเดียว

เธออยากจะหย่ากับสฺวี่ตงหลิน แต่ก็ไม่ได้อยากจะแบกรับชื่อเสียงแย่ๆ พรรค์นั้นไว้เสียหน่อย

หลังจากนั้นตลอดทางทั้งสองคนต่างไม่มีใครพูดอะไรกันอีก ทว่ายังดีที่มีเสียงพูดจาไร้เดียงสาน่าเอ็นดูของสือเป่าแทรกเข้ามาเป็นระยะ ไม่เช่นนั้นบรรยากาศคงกระอักกระอ่วนจนแทบทนไม่ไหวเป็นแน่

เมื่อเดินเข้าประตูบ้านมา หยางเยฺว่เหอก็เห็นเฉาเหม่ยซิ่วนั่งอยู่บนม้านั่งยาวในลานบ้าน ซึ่งพออีกฝ่ายเห็นพวกเขาก็ผุดลุกขึ้นยืนทันที

ขณะเดียวกันสายตาก็จ้องเขม็งตรงมาทางนี้

"แม่ครับ" สฺวี่ตงหลินเอ่ยทักทายเรียบๆ

สายตาที่เฉาเหม่ยซิ่วใช้มองเขาในยามนี้ทำเอาคนดูไม่ออกไปชั่วขณะว่ามีความหมายเช่นไรกันแน่ ทว่าไม่นานนักความสนใจของเธอก็เบนกลับมาที่ตัวหยางเยฺว่เหออีกครั้ง

"เป็นแกใช่ไหมนังตัวเห็นแก่ตัวที่ยุให้ตงหลินแยกครอบครัวน่ะ! ทำไมแกถึงได้หน้าด้านหน้าทนแบบนี้ มีลูกสะใภ้ที่ไหนมายุยงให้สามีแยกครอบครัวกันบ้าง!"

เฉาเหม่ยซิ่วชี้นิ้วตรงมาที่จมูกของหยางเยฺว่เหอพลางแผดเสียงด่าขึ้นมา

หยางเยฺว่เหอเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

ที่แท้สฺวี่ตงหลินก็ไปคุยเรื่องแยกครอบครัวกับเฉาเหม่ยซิ่วมาแล้วจริงๆ เช่นนั้นตอนนี้ท่าทางของเฉาเหม่ยซิ่วก็พอจะเข้าใจได้อยู่

หยางเยฺว่เหอกลอกตาไปมาอย่างใช้ความคิด

ก่อนหน้านี้สฺวี่ตงหลินบอกว่าเฉาเหม่ยซิ่วไม่ยอมแยกครอบครัว ถ้าหากตอนนี้เธอทำให้เฉาเหม่ยซิ่วโมโหจนยอมแยกครอบครัวขึ้นมาได้ มันก็จะไม่สำเร็จหรอกหรือ

"ฉันจะบอกแกให้! ถ้าคิดจะไป แกก็ไสหัวออกไปคนเดียวเลย ยังจะมายุยงให้แยกครอบครัวอีก ไม่เคยพบเคยเห็นลูกสะใภ้แบบนี้มาก่อนเลยจริงๆ!"

"แต่งแกเข้ามาในบ้าน มันช่างเป็นการกวักมือเรียกตัวซวยเข้ามาแท้ๆ!"

อาศัยจังหวะที่เฉาเหม่ยซิ่วกำลังด่าทออย่างเมามัน หยางเยฺว่เหอก็กระแอมไอเคลียร์คอเบาๆ

ทว่ายังไม่ทันที่เธอจะได้เอ่ยปาก ก็พลันมีเสียงหวานหยดย้อยอีกเสียงหนึ่งดังขึ้นมา

"แม่คะ นี่แม่กำลังทำอะไรอยู่น่ะคะ!"