ตอนที่ 82 ภารกิจพิชิตใจล้มเหลว (3)

"พวกเราเกษียณกันแล้ว ก็ถึงเวลาได้ใช้ชีวิตหาความสุขให้ตัวเองเสียที เชาสือจัดเตรียมเครื่องบินเจ็ตส่วนตัวไว้ให้พวกเราเรียบร้อยแล้วนะ จุดหมายแรกเราจะไปประเทศ Y กันก่อน จากนั้นก็..."

เยี่ยหนวนวาดฝันถึงชีวิตหลังเกษียณ แม้อายุจะใกล้หกสิบแล้ว ทว่าเพราะใช้ชีวิตสุขสบายได้รับการบำรุงดูแลเป็นอย่างดี จึงดูเหมือนเพิ่งจะสี่สิบห้าสิบเท่านั้น ใบหน้ายังคงเปี่ยมด้วยเสน่ห์ของสตรีผู้เจนโลก

"ตงหลิน คุณคิดว่าแผนนี้เป็นยังไงบ้างคะ" นานสองนานยังไม่ได้รับคำตอบจากสามี เยี่ยหนวนจึงเอ่ยถามพร้อมรอยยิ้ม

สฺวี่ตงหลินในวัยหกสิบปีแม้ใบหน้าจะร่วงโรยไปตามวัย ทว่าเค้าโครงหน้ายังคงหลงเหลือความหล่อเหลาคมคายในวัยหนุ่ม แววตายังคงลุ่มลึกดุจท้องทะเลกว้างใหญ่ไร้ขอบเขต

สฺวี่ตงหลินมองภรรยาที่เคียงข้างตนมาหลายสิบปีอย่างลึกซึ้ง แม้เธอจะเป็นภรรยาคนที่สอง ทว่าความจริงแล้วก็เป็นคนเดียวที่เขารัก

ในใจเขา ภรรยาคือผู้หญิงที่อ่อนโยน ฉลาด และดีที่สุด

แต่บางเรื่อง เขากลับไม่อาจไม่ถามหาความจริงจากเธอ

"เรื่องไปเที่ยวอย่าเพิ่งรีบร้อนเลย ฉันมีคำถามหนึ่งอยากจะถามเธอ" สฺวี่ตงหลินเอ่ยขึ้น

เยี่ยหนวนจึงเอ่ยถามทันที "เรื่องอะไรหรือคะ"

"สือเป่า... ตอนนี้สือเป่ายัง... ยังมีชีวิตอยู่ไหม"

เสียงของสฺวี่ตงหลินแผ่วเบาเหลือเกิน ทว่ากลับทำให้ร่างของเยี่ยหนวนสะท้านวาบ

รูม่านตาของเยี่ยหนวนหดเกร็งลงในทันใด ก่อนจะสงบอารมณ์ลงได้อย่างรวดเร็ว

เธอส่งยิ้มพลางกล่าวว่า "คุณพูดอะไรอย่างนั้นคะ สือเป่าเพิ่งจะสี่สิบเองนะ เขายังมีชีวิตอยู่แน่นอนสิคะ เพียงแต่คุณก็รู้ เล่นการพนันยังพอว่า แต่ดันไปติดสิ่งนั้นเข้าอีก... ตอนนี้เขาอยู่ประเทศ M ไม่มีทางกลับมาเยี่ยมพวกเราได้จริงๆ แต่ฉันก็ส่งเงินให้เขาทุกเดือน ไม่ปล่อยให้เขาลำบากแน่นอนค่ะ!"

สฺวี่ตงหลินพิจารณาสีหน้าของเยี่ยหนวน ก่อนจะหลับตาลงแล้วกล่าวว่า "ถ้าเป็นแบบนั้น ทริปนี้พวกเราก็แวะไปเยี่ยมเขาที่ประเทศ M ด้วยเลยแล้วกัน"

แววตาของเยี่ยหนวนเผยความตื่นตระหนกขึ้นมาทันที "ทำไมกะทันหันแบบนี้ล่ะคะ... พ่อลูกพวกคุณเคยบอกไว้ไม่ใช่หรือว่าจะไม่พบหน้ากันอีก แล้วสือเป่าเองก็คงยังคิดมากเรื่องในอดีต อาจจะไม่ยอม..."

"ไม่ต้องเจอหน้ากันหรอก ขอแค่ให้ฉันได้เห็นเขาสักแวบเดียวก็พอ" สฺวี่ตงหลินกล่าว

เยี่ยหนวนคาดไม่ถึงว่าสามีจะพูดเรื่องนี้ขึ้นมากะทันหัน

ตามนิสัยของสามีเธอแล้ว ตอนนั้นเขาถึงขั้นตัดขาดไล่สือเป่าออกจากตระกูลไป จะอยากเจอหน้าอีกได้อย่างไรกัน

แต่ว่าสือเป่า...

เมื่อเห็นเยี่ยหนวนเงียบไป สฺวี่ตงหลินจึงเอ่ยเสียงขรึม "สือเป่า... ไม่อยู่แล้วใช่ไหม"

เยี่ยหนวนกัดฟันแน่น

ตอนนี้พวกเขาก็อายุปูนนี้กันแล้ว เรื่องนี้จะปิดบังต่อไปก็ไม่มีประโยชน์อะไรอีก

คิดได้ดังนั้นเธอจึงเอ่ยออกมาตรงๆ "ตงหลิน คุณฟังแล้วอย่าเพิ่งโกรธนะ เรื่องนี้ฉันไม่ได้ตั้งใจจะปิดบังคุณ ฉันแค่กลัวคุณจะเสียใจก็เลย..."

"เขาจากไปตั้งแต่เมื่อไหร่" สฺวี่ตงหลินถาม

"เขาไปตั้งแต่สิบปีก่อนแล้ว... ขอโทษนะคะ ฉันไม่ได้อยากปิดบังคุณจริงๆ แต่คุณก็รู้ เขายุ่งกับของที่ไม่ควรแตะ ร่างกายก็พังไปตั้งนานแล้ว มันจนปัญญาจริงๆ ค่ะ" เยี่ยหนวนอธิบายด้วยความกระวนกระวายใจ "ฉันปฏิบัติต่อเขาเหมือนลูกแท้ๆ มาตลอด ฉันเองก็เสียใจเหมือนกันที่ช่วยเขาไว้ไม่ได้..."

สฺวี่ตงหลินมองเธอแวบหนึ่ง

สายตาคู่นั้นทำให้เยี่ยหนวนรู้สึกหนาวสะท้านไปทั้งตัวอย่างบอกไม่ถูก

วินาทีต่อมาสฺวี่ตงหลินก็เบือนสายตาหนีแล้วลุกขึ้นยืน "สิบปีแล้วงั้นหรือ... ผ่านมาตั้งสิบปีแล้วสินะ... เป็นความผิดของฉันเอง ความผิดของฉันแท้ๆ..."

ก่อนที่ระบบจะประกาศหมดเวลาภารกิจ นี่คือคำพูดสุดท้ายที่เยี่ยหนวนได้ยินจากสฺวี่ตงหลิน

ใบหน้าของเธอเปลี่ยนเป็นเขียวสลับขาว

หรือว่า สาเหตุที่ภารกิจล้มเหลว จะเป็นเพราะการตายของสือเป่ากันนะ