บทที่ 105: เสียใจจนไส้เขียว

ตอนที่เหยียนสู้เข้ามา ปลาก็ย่างไปได้พักหนึ่งแล้ว เขารับมาจากมือของหลิวเกินสี่ แล้วย่างต่ออีกห้าหกนาที ปลาก็สุก

ไม่รอให้หลิวเกินไหลได้พูดอะไร เจ้านี่ก็หยิบมีดพับเล็กๆ ที่เหน็บอยู่กับห่วงกางเกงออกมา เฉือนชิ้นใหญ่ออกมา ชิ้นหนึ่งหนักราวสองสามจินได้

“ขอบใจนะ พ่อหนุ่ม”

เมื่อส่งปลาที่เหลือให้หลิวเกินสี่แล้ว เจ้านี่ก็หิ้วปลาชิ้นใหญ่นั้นกลับไป

ตั้งแต่ต้นจนจบ หลิวเกินไหลไม่ได้พูดอะไรเลยสักคำ กลับเป็นเกินสี่กับเกินว่างที่เสียดายจนทนไม่ไหว