บทที่ 1069: พวกเจ้าพวกไร้ความเห็นอกเห็นใจ

“พวกแกโง่รึไง?” ลวี่เหลียงถอยหลังไปสองสามก้าว ทำท่าทางอับอายที่จะอยู่ร่วมกับพวกเขา “ลืมแล้วเหรอว่าเหล่าลิ่วทำงานที่ไหน? สถานีตำรวจจ้านเฉียนกับสถานีตำรวจรถไฟสนิทกันมากจนเกือบจะใส่กางเกงตัวเดียวกันแล้ว เนื้อหมูป่าที่เหล่าลิ่วล่าได้ก็ส่งไปให้สถานีตำรวจรถไฟไม่น้อย เขาขึ้นรถไฟยังต้องซื้อตั๋วอีกเหรอ? หน้าของเขาเป็นตั๋วรถไฟได้เลยนะ”

“ใบเดียวสองใบก็คงไม่มีปัญหา แต่นี่พวกเราหกคน แถมรถไฟจะออกอีกแค่ชั่วโมงกว่าๆ สถานีรถไฟจะเหลือตั๋วเตียงนอนเยอะขนาดนั้นได้เหรอ?” หลี่ฝูจื้อมีประสบการณ์มาก ดูท่าทางแล้วคงเคยขอให้คนช่วยซื้อตั๋วรถไฟมาแล้ว

“ถึงมี ก็อยู่ด้วยกันไม่ได้” กัวฉุนเป่าส่ายหัว คำพูดของเขาโดนใจเพื่อนๆ

“พวกแกเอาใบรับรองมาให้ฉัน เดี๋ยวฉันไปถามดู”

หลิวเกินไหลรู้สึกผิดมากขึ้น ลวี่เหลียงยกเขาไว้สูงเกินไป ถ้าทำไม่สำเร็จ หน้าก็จะร่วงลงพื้นเสียงดัง แผละ