บทที่ 1080: ถึงจะไม่ไหว ก็ต้องไหว

หลิวเกินไหลรู้สึกกังวลเล็กน้อย

ก่อนขึ้นรถไม่ได้กินข้าว ตอนนี้ก็เกือบสิบโมงแล้ว เดิมทียังพอกลั้นใจไว้ได้ แต่พอเห็นอาหารอยู่ตรงหน้า เขาก็เริ่มจะกลั้นไม่ไหวแล้ว

แต่โอกงเหอก็ไม่มีท่าทีจะกินข้าวเลยแม้แต่น้อย

เขาทำด้วยเหล็กหรือไง? ไม่รู้จักหิวเหรอ?

ใจก็อยากจะเรียกเขากินข้าว แต่ก็กลัวจะรบกวนการคำนวณของเขา จะกินคนเดียวก็รู้สึกละอายใจเล็กน้อย