บทที่ 125: ของใหม่มาแรง เนื้อหมูป่าตกกระป๋อง

“แกไปไกลๆ เลยไป!” ฉีต้าเป่าได้ฟังก็ฉุนขึ้นมาทันที “เรานับญาติกันตามลำดับอาวุโสโว้ย เจ้าเด็กเมื่อวานซืนอย่างแกมาถึงก็จะเอาเปรียบกันเลยรึ ดูท่าจะอยากเจ็บตัวสินะ เอางี้ไหม เรามาซ้อมมือกันหน่อยเป็นไง?”

“ซ้อมก็ซ้อมสิ ใครกลัวใคร?” หลิวเกินไหลพับแขนเสื้อขึ้น “อาจารย์ครับ อาจารย์ช่วยอัดเขาที”

“ฮ่าๆๆๆ…”

การเปลี่ยนใจของหลิวเกินไหลนั้นรวดเร็วจนทุกคนถึงกับหลุดหัวเราะออกมาดังลั่น แม้แต่บนใบหน้าของจินเม่าก็ยังปรากฏรอยยิ้มที่หาได้ยากยิ่ง

หลังจากหัวเราะกันเสร็จ จินเม่าก็เอ่ยขึ้นว่า “ต้าเป่าพูดถูก เรานับกันตามลำดับอาวุโส เขาอายุมากกว่าแก แกต้องเรียกเขาว่าพี่ ในสถานีมีคนเก่าคนแก่ตั้งเยอะแยะ ถ้าสอนลูกศิษย์คนหนึ่งแล้วลำดับศักดิ์ต้องสูงขึ้นหนึ่งขั้น แบบนั้นคงได้เรียกกันมั่วไปหมด”