บทที่ 142: ดีจริงๆ

หลังจากวิ่งหนีอยู่สองสามรอบ หลิวเกินไหลก็แกล้งทำเป็นพลาดท่า ปล่อยให้สือเหล่ยจับตัวเขาได้

ยัยเด็กบ้าคนนี้กำลังโมโหจนหน้าแดงอยู่ ถ้าไม่ปล่อยให้นางระบายอารมณ์ออกมาตอนนี้ ยิ่งเก็บกดไว้นานเท่าไหร่ การแก้แค้นก็จะยิ่งรุนแรงมากขึ้นเท่านั้น

สือเหล่ยจับแขนของหลิวเกินไหลไว้ แล้วก็ปล่อยมือ บิดหูของเขาแทน ส่วนมืออีกข้างก็ขยี้ผมของเขาจนยุ่งเหยิงไปหมด

ยัยเด็กบ้าคนนี้มาเอาเรื่องกับผมของเขาอีกแล้ว

“ให้แกหลอกฉัน ให้แกหลอกฉัน ยังจะกล้าอีกไหม ยังจะกล้าอีกไหม?”