บทที่ 143: ในฐานะเจ้าบ้าน

“ลุงเถี่ยต้านครับ ท่านดูสิ ลูกสาวของผมคนนี้จะถูกผมเลี้ยงจนกลายเป็นเด็กผู้ชายอยู่แล้ว”

สือถังจือหยิบถั่วลิสงขึ้นมาหนึ่งกำมือ สายตาที่มองไปยังสือเหล่ยเต็มไปด้วยความรักใคร่เอ็นดู “สือเหล่ย ลูกพาเกินไหลไปที่ค่ายทหารทำอะไรมา? ไม่ได้ไปรังแกเขานะ?”

ผู้เฒ่าหลิวก็สงสัยใคร่รู้เช่นกัน เขาหยิบถั่วลิสงขึ้นมาสองสามเม็ดเคี้ยวดังกรอบแกรบ มองสือเหล่ยกับหลานชายคนโตอย่างสนใจ

ชายชราอายุเกือบจะเจ็ดสิบแล้ว แต่ฟันยังคงแข็งแรงดีเยี่ยม

“หนูจะไปรังแกเขาได้ยังไงคะ? หนูเกือบจะโดนเขาทำโมโหจนตายอยู่แล้ว” สือเหล่ยฟ้องสือถังจือ “พ่อคะ พ่อไม่รู้หรอก เจ้าเด็กคนนี้ฝีมือยิงปืนดีมากแท้ๆ แต่กลับหลอกหนูว่ายิงปืนไม่เป็น ยังจะหาทางให้หนูแข่งกับเขาอีก ผลสุดท้ายหนูก็หลงกลเขา เผลอประมาทไปหน่อยก็เลยแพ้ให้เขา พ่อคะ ท่านว่าน่าโมโหไหมล่ะคะ”