บทที่ 144: ท้าพนัน

“แกยังจะหัวเราะอีกเหรอ? คืนเสียมเหล็กของข้ามา” เหยียนซู่ยิ่งโมโหขึ้นไปอีก เขาเอื้อมมือจะไปคว้าเสียมเหล็กอันนั้น

ถ้าหลิวเกินไหลเป็นผู้ใหญ่ เขาคงจะไม่กล้าคว้า แต่เป็นแค่เด็กวัยรุ่น คว้าไปก็คือคว้าไป

“ทำอะไร ทำอะไร? คราวนี้ไม่แลกแล้ว เปลี่ยนมาเป็นปล้นแล้วเหรอ?” หลิวเกินไหลเหวี่ยงมือสลัดเสียมเหล็กออกไป “ฝีมือตัวเองไม่ดี ยังจะมาโทษคนอื่นอีก คนอย่างแกนี่หน้าหนาจริงๆ!”

“ยังจะมาว่าข้าฝีมือไม่ดีอีก จำนวนปีที่ข้าตกปลามายังมากกว่าอายุของแกเสียอีก เห็นได้ชัดว่าแกตกปลาในบ่อของข้าไปจนหมดแล้ว ยังจะมาหลอกข้าอีก” เหยียนซู่ไม่ยอมเลิกรา แต่ก็ไม่ได้ไปคว้าเสียมเหล็กอีก

เขาทะนงตนว่าเป็นปัญญาชน แค่ใช้ปาก ไม่ใช้กำลัง เมื่อครู่เป็นแค่เพราะอารมณ์ชั่ววูบเท่านั้น