บทที่ 149: วัยกลางคน เรื่องสังขารสุดจะฝืน

เพราะรู้ว่าวันนี้จะมีคนมาที่บ้าน หลิ่วเหลียนจึงเดินตลาดอยู่หลายแห่ง แต่ก็ซื้อมาได้แค่ผักกาดขาว, หัวไชเท้า, มันฝรั่ง, รากบัว, ต้นหอม และปลาคาร์ปตัวหนึ่งหนักสามชั่งกว่า

เธอตั้งใจจะใช้เนื้อกระป๋องที่บ้านมาตุ๋นกับผักกาดขาว, ผัดมันฝรั่งฝอย, ทอดหัวไชเท้าชุบแป้ง, ยำรากบัว, แล้วก็เอาปลาตัวนั้นไปตุ๋น ก็พอจะพอถูไถกันไปได้หนึ่งมื้อ

แต่พอเห็นของที่หลิวเกินไหลนำกลับมา ดวงตาทั้งสองข้างของเธอก็พลันเป็นประกายขึ้นมาทันที เสียงที่พูดก็สูงขึ้นไปหลายระดับ

“แกไปเอาของมากมายขนาดนี้มาจากไหน?”

“เกินไหลเอาอะไรกลับมา?”