บทที่ 1585 ระดับจิตใจของเขามันสูงส่งจริงๆ

เมืองปักกิ่งในเดือนมิถุนายน อุณหภูมิกลางวันกับกลางคืนต่างกันค่อนข้างมาก กลางวันจะร้อนนิดหน่อย ส่วนกลางคืนค่อนข้างเย็น หลิวเกินไหลหิ้วกับข้าวที่หลี่หลานจือทำเสร็จแล้วเดินไปเยี่ยมตาเฒ่าหวัง ระหว่างทางยังรู้สึกหนาวนิดๆ พอไปถึงกองพลน้อยผลิตที่หนึ่ง มองไปแต่ไกล เขาก็เห็นตะเกียงน้ำมันแขวนสว่างอยู่ข้างคอกหมู

ยังจะให้อาหารหมูอยู่อีก ไม่รู้ตัวหรือไงว่าเป็นคนป่วย หลิวเกินไหลเร่งฝีเท้าขึ้น พอไปถึงข้างคอกหมู ประโยคแรกที่ทักทายตาเฒ่าหวังก็คือ

"นี่ตาเฒ่าหวัง ตาไม่ยอมนอนพักบนเตียงเตาดีๆ ออกมาทำไมเนี่ย มาบอกลายายเฒ่าคู่ชีวิตหรือไง"

"รู้ว่าเป็นยายเฒ่าคู่ชีวิตของฉัน แล้วทำไมยังไม่รีบเรียกว่าย่าอีกฮะ" ตาเฒ่าหวังเอากระบวยตักอาหารหมูชี้หน้าหลิวเกินไหล

โอ้โห ยังมีแรงเหลือเฟือ ป่วยขนาดนี้แล้วยังไม่ลืมที่จะมาต่อล้อต่อเถียงกับเขาอีก