บทที่ 1603 สำนวนการเขียนของหยางฟาน

หวังผ่าวถูกจับได้คาหนังคาเขา อยากจะปฏิเสธก็ปฏิเสธไม่ออก ระหว่างทางที่ถูกคุมตัวไปสถานีตำรวจ หมอนั่นเอาแต่เงียบกริบราวกับยอมรับชะตากรรม

ไม่มีใครสนใจว่าหวังอู่จะเป็นยังไง และก็ไม่จำเป็นต้องให้พวกเขาไปใส่ใจด้วยซ้ำ—ผู้จัดการคนนั้นโผล่มาอีกรอบ ไม่รู้ว่าแกรู้เรื่องอยู่แล้ว หรือแค่กลัวว่าหวังอู่จะทำให้เสียงานกันแน่

พอถึงสถานีตำรวจ โจวฉี่หมิงก็วิ่งไปโทรศัพท์รายงานเบื้องบน เสิ่นเหลียงไฉกับจินเม่าก็เข้าไปร่วมเค้นสอบปากคำหวังผ่าว ส่วนพวกหลิวเกินไหลทั้งสี่คนก็กลายเป็นคนว่างงานไม่มีอะไรทำซะงั้น

"เหล่าหลิว แล้วพวกเราจะทำอะไรต่อดีล่ะ" หยางฟานถูมือไปมา ความตื่นเต้นยังคงแสดงออกให้เห็นอย่างชัดเจน

"ก็กลับบ้านน่ะสิ! เอาเรื่องที่นายจับสายลับได้ไปเล่าให้พ่อฟัง พ่อนายดีใจขึ้นมา ดีไม่ดีอาจจะให้เงินค่าขนมนายเพิ่มก็ได้นะ"