บทที่ 1651 สามเหลี่ยมเหล็กแห่งจิ้นซีเป่ย?

คืนนั้นผ่านไปโดยไม่มีอะไรเกิดขึ้น พอรุ่งเช้าของอีกวัน ตอนที่รถไฟจอดเทียบชานชาลาสถานีเต๋อโจว ทันทีที่ประตูรถเปิด หลิวเกินไหลก็พุ่งตรงไปยังแผงขายไก่พะโล้ฉีกทันที

เขาใช้นาฬิกาปลุกในมิติวิเศษตั้งเวลาไว้ ถ้าไม่ได้เสียงนาฬิกาปลุกล่ะก็ เช้าขนาดนี้เขาไม่มีทางตื่นเองได้หรอก

"ไก่พะโล้ฉีกนี่ผมเหมาหมดเลย พี่จะได้หยุดพักผ่อนไง" หลิวเกินไหลล้วงลูกอมรสนมกำใหญ่วางแหมะลงบนรถเข็น

พอพ่อค้าขายไก่พะโล้ฉีกเห็นแบบนั้น ใบหน้าที่เดิมทีเรียบเฉยก็เผยรอยยิ้มกว้างออกมาทันที เขารีบกวาดลูกอมรสนมใส่กระเป๋าอย่างคล่องแคล่วว่องไว แล้วลงมือจัดการออเดอร์ทันที

แผงขายไก่พะโล้ฉีกนี้เป็นกิจการของรัฐ พอขายหมดเขาก็เลิกงานได้ ลูกค้ารายใหญ่ที่เหมาหมดแผงรวดเดียวแบบหลิวเกินไหลเนี่ย ปีสองปีถึงจะเจอสักคน—เหมือนปีที่แล้วจะเจอคนนึง เป็นชายหนุ่มเหมือนกัน หน้าตาก็ดูละม้ายคล้ายคลึงกับชายหนุ่มตรงหน้านี้อยู่นะ