บทที่ 1724 เกลี้ยกล่อมโจวย่า

หลิวเกินไหลไม่สนใจเธออีก เดินกลับไปที่ห้องทำงาน หยิบกระดาษกับปากกาออกมา จดของกี่อย่างที่เพิ่งพูดไปเมื่อกี้ลงไป

ลายมือของเขาแต่เดิมก็เหมือนไก่เขี่ยอยู่แล้ว แถมยังไม่ได้ตั้งใจเขียน พอเอาให้ผู้หญิงคนนั้นดู เธอก็ชี้ถามทีละบรรทัดๆ ไม่รู้จักจบจักสิ้น

หลิวเกินไหลโคตรรู้สึกเสียใจเลย!

รู้อย่างนี้ต้องพูดซ้ำตั้งหลายรอบ พูดไปตรงๆ ก็สิ้นเรื่อง จะเขียนไปทำไมเนี่ย ทำเรื่องซ้ำซ้อนเปล่าๆ

กว่าจะไล่ส่งผู้หญิงคนนั้นไปได้ก็เหนื่อยแทบแย่ หลิวเกินไหลยังไม่ทันได้ถอนหายใจโล่งอก ก็ถูกเจ้าหน้าที่หญิงฝ่ายพัสดุสองคนนั้นดึงตัวไว้