บทที่ 1765 พี่จะให้มันเดี๋ยวเขียวเดี๋ยวไม่เขียวงั้นเหรอ

"คุณอย่าพูดแบบนั้นเลย ผมก็แค่ออกความเห็นไปงั้นเอง" หลิวเกินไหลพูดถ่อมตัวตามมารยาท แล้วหยิบแก้วน้ำขึ้นมาอีกครั้ง "ผู้ชี้แนะ คุณยังจะดื่มอีกไหม ผมรินให้อีกหน่อยนะ"

"ไม่ดื่มแล้ว ดื่มไปเยอะแล้ว" จางเจิ้งซานลงจากเตียง "ผมไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ พอกลับมาก็ต้องแกล้งป่วยต่อ เพื่อนร่วมงานที่หน่วยงานเก่าของผมพอได้ข่าวก็คงจะมาเยี่ยมผมแน่ๆ นายหัวไว ช่วยดูลาดเลาที่หน้าประตูให้หน่อยนะ อย่าให้ความแตกซะล่ะ"

ผมก็ว่าอยู่ทำไมถึงทิ้งผมไว้ ที่แท้ก็ให้ผมมายืนเฝ้ายามดูลาดเลานี่เอง

หัวไวเหรอ? เห็นได้ชัดว่าเป็นคำชม แต่หลิวเกินไหลยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่ามันมีความหมายแฝงไปในทางลบยังไงชอบกล

พอจางเจิ้งซานเข้าห้องน้ำเสร็จกลับมา หลิวเกินไหลก็ไม่ได้นั่งรอโง่ๆ อยู่ที่หน้าประตูห้องพักฟื้น แต่วิ่งไปที่ห้องทำงานหมอ เพื่อถามหยางเนี่ยนชิงถึงระยะเวลาฟื้นตัวของอาการเลือดออกในสมอง