บทที่ 1766 ประกาศชมเชยอะไรกันล่ะ

สือเหล่ยไม่ยอมตัดใจที่หยกสวยงามขนาดนั้นถูกหลิ่วเหลียนยึดไป ตอนกินข้าว เธอจึงงัดสารพัดวิธีมาออดอ้อนออเซาะ หวังจะทวงคืนกลับมาให้ได้

ยัยเด็กมุทะลุคนนี้พอออดอ้อนขึ้นมาก็ทำตัวติดหนึบเอาเรื่องเหมือนกัน

หลิวเกินไหลได้เห็นอีกด้านหนึ่งของสือเหล่ย ก็แอบประเมินในใจว่า ถ้าสือเหล่ยงัดไม้นี้มาใช้กับเขา เขาคงรับมือไม่ไหวอย่างแน่นอน

แต่หลิ่วเหลียนกลับไม่หลงกลมุกนี้ของเธอ เพียงประโยคเดียวก็ปัดตกไปได้ในทันที

"เดี๋ยวแม่เก็บไว้ให้ก่อน รอถึงตอนลูกแต่งงาน ค่อยเอาไปเป็นสินสอดติดตัวก็แล้วกัน"