บทที่ 1768 พ่อครับ ทำไมพ่อถึงหน้าบางขนาดนี้ล่ะ?

ปฏิบัติการจับขโมยดำเนินไปได้สองวันก็จบลง ปฏิบัติการแบบนี้ก็เหมือนกับสายลมพัดผ่าน พวกที่โดนจับได้ก็คือพวกซวย ส่วนพวกหัวหมอพอเห็นท่าไม่ดีก็ชิงเก็บตัวเงียบไปก่อน รอให้เรื่องซาลง ก็กลับมาขโมยต่อเหมือนเดิม

เข้าทำนองบทกวีโบราณที่ว่า ไฟป่าเผาไม่หมด ลมฤดูใบไม้ผลิพัดมาก็งอกใหม่

ไม่ใช่แค่ยุคนี้หรอก แม้แต่ในยุคหลัง สถานีรถไฟ สถานีขนส่ง หรือสถานที่ที่มีคนพลุกพล่าน ก็ยังคงเป็นพื้นที่เสี่ยงภัยที่มีขโมยชุกชุมอยู่ดี

สิ่งที่ทุบหัวขโมยเข้าอย่างจังจริงๆ คือการสแกนจ่ายเงินและกล้องวงจรปิดที่มีอยู่ทุกหนทุกแห่ง กระเป๋าสตางค์ยังไม่มีแล้ว จะให้ขโมยอะไรอีกล่ะ ขโมยไปก็โดนกล้องวงจรปิดถ่ายไว้อยู่ดี

เพราะงั้นถึงได้บอกไงว่า สิ่งที่จัดการคุณมักจะไม่ใช่คู่แข่งในวงการเดียวกัน แต่เป็นการก้าวข้ามสายงานมาจัดการต่างหาก