บทที่ 1843 โดนหัวเราะเยาะทั้งสนาม

พอไปถึงห้องเก็บอุปกรณ์ ตอนที่กำลังจะยกเบาะออกมา นักศึกษาสายกีฬาคนนั้นบอกว่ายกไปแค่สองอันก็พอแล้ว แต่พวกเขายืนกรานจะเอาไปสามอันให้ได้ แถมยังมีข้ออ้างที่ฟังดูดีอีกต่างหาก กระโดดค้ำถ่อกับกระโดดสูงมันไม่เหมือนกัน กระโดดสูงใช้เบาะสองอันก็พอ แต่กระโดดค้ำถ่อมันกระโดดสูงกว่า เวลาตกลงมาก็แรงกว่า สองอันมันไม่ปลอดภัย

นักศึกษาสายกีฬาเถียงสู้ไม่ได้ เลยต้องยอมตามใจพวกนั้น ผลสุดท้าย พวกพี่น้องก็ยกเบาะไปแค่สองอันอยู่ดี

ทำไมล่ะ? ก็ยกไม่ไหวน่ะสิ!

เบาะนั่นดูนุ่มนิ่มยวบยาบเหมือนจะไม่หนัก แต่มันใหญ่โตมโหฬาร พอเอาสามอันมาซ้อนกัน พี่น้องทั้งหกคนช่วยกันออกแรงยกยังไงก็ยกไม่ขึ้น สุดท้ายหกคนช่วยกันยกแค่สองอัน ระหว่างทางยังต้องหยุดพักหอบไปตั้งหลายรอบ

พอกลับมาถึงสนามกีฬา พวกพี่น้องก็ช่วยโค้ชกับนักศึกษาสายกีฬาประกอบอุปกรณ์จนเสร็จ ทุกคนต่างก็รู้สึกเลือดลมสูบฉีดพลุ่งพล่าน ไม่ใช่เพราะว่าเหนื่อยหรอกนะ แต่เป็นเพราะเสาสองต้นที่ใช้พาดไม้ข้ามมันสูงตั้งห้าหกเมตร ดูน่าเกรงขามกว่าเสากระโดดสูงที่อยู่ข้างๆ ตั้งเยอะ