บทที่ 1880 ผมไม่พูดแล้วก็ได้ใช่ไหม?

รอจนฉือเหวินปินเก็บของเสร็จ ตอนที่กำลังจะไป หลิวเกินไหลก็ใช้ให้ฉินจ้วงไปเรียกคนที่สนิทกับฉือเหวินปินมาสองสามคน เพื่อไปส่งเขาด้วยกัน

เวลานี้ฉือเหวินปินคงไม่มีอารมณ์ไปเดินสายบอกลาตามห้องต่างๆ หรอก ในฐานะคู่หู หลิวเกินไหลจึงต้องคิดเผื่อเขาให้รอบคอบ

จะไปทั้งที ก็ต้องทักทายบอกลาคนคุ้นเคยสักหน่อย ไม่อย่างนั้นมันจะดูไร้น้ำใจเกินไป

พอส่งฉือเหวินปินออกมาจากห้องทำงานแถวแรก คนในห้องทำงานสองสามคนก็เดินไปเป็นเพื่อนฉือเหวินปินเพื่อเอารถจักรยาน ตอนนั้นเอง คนจากห้องทำงานอื่นก็พากันออกมา

ไม่ใช่ว่าพวกเขาสนิทสนมอะไรกับฉือเหวินปินนักหรอก แต่ฉือเหวินปินได้เลื่อนตำแหน่งแล้ว ใครๆ ก็อยากจะมาประจบยินดี ในเวลาแบบนี้ พวกเขาต่างก็เต็มใจมาร่วมแจมด้วยทั้งนั้น