บทที่ 1910 ใครกันนะที่ปากไวขนาดนี้?

สือเหล่ยเพิ่งกลับเข้าห้องไปไม่นานก็ถือหนังสือเล่มหนึ่งกลับออกมา เจ้าหนูเสี่ยวจี๋เฟิงกำลังโบกไม้ตีแมลงวันหมุนตัวไปมา พอเห็นสือเหล่ยก็รีบวิ่งหนีกลับไปที่เปลโดยไม่เหลียวหลัง แต่วิ่งไปได้แค่สองก้าวก็ล้มคว่ำลงกับพื้น

ปากเล็กๆ เบะออกทำท่าจะร้องไห้ แต่พอถูกสือเหล่ยขู่เข้าหน่อยก็นิ่งเงียบกลืนน้ำตากลับลงไป แล้วรีบปีนกลับเข้าไปในเปลอย่างว่าง่าย

"ห้ามร้องนะ"

ดูสิทำเอาเด็กเขากลัวหมด

หลิวเกินไหลกำลังสงสารเจ้าตัวเล็กอยู่ แต่สือเหล่ยก็ยื่นหนังสือเล่มนั้นมาตรงหน้าเขา