บทที่ 1911 คิดการไกลเหมือนกันนะเนี่ย

เพราะไม่มีคำศัพท์อะไรในหัว หลิวเกินไหลจึงต้องเค้นสมองอยู่นานร่วมครึ่งค่อนเช้า กว่าจะเขียนรายงานทั้งสองฉบับจนเสร็จ

พอโจวฉี่หมิงได้รับไป ก็กวาดสายตามองเพียงแวบเดียวแล้วพยักหน้า

“ใช้ได้ ลายมือพัฒนาขึ้น ไม่เหมือนเมื่อก่อนที่พอเห็นแล้วอยากจะขยำทิ้งลงถังขยะ”

เหลวไหลน่า คิดว่าลายมือของฉันฝึกมาด้วยความว่างเปล่าหรือไง? ฉันอุตส่าห์ขยันฝึกซ้อม วันหนึ่งไม่ได้เขียนแค่หน้าเดียวหรอกนะ ที่ส่งให้คุณน่ะมันแค่วันละหน้า ส่วนที่เหลือก็เก็บไว้ในมิติหมดแล้ว!

หลังจากอ่านรายงานสรุปเหตุการณ์และรายงานการลั่นไกปืนจนจบ โจวฉี่หมิงก็เดาะลิ้น เหมือนจะยังไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่