บทที่ 1926 ไอ้เด็กนี่มันมีพรสวรรค์

คิดดูอีกที ไม่ว่าหยางหน่ายเซินจะแสดงได้เรื่องหรือไม่ ก็ต้องพาเขาไปอยู่ดี

ขี้มาจ่อถึงปากทวารแล้ว ยังไงก็ต้องเบ่งออกมาก่อน ถ้าหยางหน่ายเซินทำพัง ค่อยหาวิธีอื่น

ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร

กลับมาที่หน้าประตูห้องสอบสวน ก่อนจะเปิดประตู หลิวเกินไหลมองหยางหน่ายเซินแวบหนึ่ง เดิมทีตั้งใจจะให้เขาบิวต์อารมณ์สักหน่อยค่อยเข้าไป แต่พอเห็นท่าทางของหยางหน่ายเซิน หลิวเกินไหลก็กลืนคำพูดที่เตรียมไว้ลงคอไป แล้วผลักประตูห้องสอบสวนเข้าไปทันที

หยางหน่ายเซินกำลังสูดลมหายใจเข้าลึกๆ สีหน้าเคร่งขรึม แววตาคมกริบดั่งสายฟ้า เห็นได้ชัดว่ากำลังบิวต์อารมณ์อยู่ ไม่จำเป็นต้องให้เขาคอยเตือน