บทที่ 1948 ความกล้าของฉันน้อยนิดจะตายไป

"ถามชื่อพวกมันมาหรือเปล่า?" ฉีต้าเป่าพูดแทรกขึ้นมา

"ไม่ได้จดบันทึกไว้หรอก ก็แค่ถามไปงั้นๆ พวกมันไม่ใช่คนในเขตเรา" จางฉางเหออธิบาย "ลูกพี่ของพวกมันเหมือนจะชื่อว่า ลูกพี่เหมา"

"อายุสักสิบเจ็ดสิบแปด สูงพอๆ กับฉินจ้วง ที่คอมีไฝดำ แล้วก็มีขนงอกออกมาสองสามเส้นใช่ไหม? ตรงนี้น่ะ" ฉีต้าเป่าชี้ไปที่คอของตัวเอง

"ใช่ๆๆ ตรงนั้นแหละ" จางฉางเหอชี้ไปที่คอของฉีต้าเป่าเช่นกัน พร้อมกับพยักหน้ารัวๆ

"พอนายพูดถึงลูกพี่เหมา ฉันก็รู้เลยว่าเป็นมัน ฉันเรียกมันว่าไอ้ขนตลอด เด็กเมื่อวานซืนริอ่านจะมาเป็นลูกพี่ หมอนี่อยู่ต่อหน้าฉันล่ะทำตัวว่าง่ายอย่างกับลูกหมา ไม่มีปัญญาไปก่อเรื่องในเขตฉัน เลยวิ่งไปเขตพวกนายแทน นายนี่มันปอดแหกเกินไป จะไปพูดเหตุผลหาอะไร นายต้องเรียนรู้จากเกินไหลนะ ถึงคราวอัดก็ต้องอัด" ฉีต้าเป่าชูหมัดขึ้นมาแกว่งสองที