บทที่ 207: จะให้ข้าเอาคำพูดไปส่งให้เขาไหม?

“นี่มันจะเยอะเกินไปแล้ว!” หลี่หลันเซียงรู้สึกเสียดายอยู่บ้าง

ถึงแม้นางจะฟังลูกชายคนโต แต่ด้วยความที่เคยชินกับการประหยัดมัธยัสถ์ พอได้ยินว่าลูกชายคนโตจะทำกับข้าวมากมายขนาดนี้ ในใจก็พลันสั่นระรัว

“ก็เยอะไปหน่อยจริงๆ” หลิวซวนจู้สูบกล้องยาสูบ พยักหน้า ปฏิกิริยาของเขากลับไม่รุนแรงเท่าหลี่หลันเซียง

“เกินไหล ไม่อย่างนั้น แกคิดดูดีๆ อีกทีไหม?” หลิวหมิ่นก็รู้สึกเสียดายอยู่บ้าง

ก็โทษพวกเขาไม่ได้ ตอนนี้บ้านไหนก็จน อย่าว่าแต่คนในหมู่บ้านเลย ต่อให้เป็นคนเมืองสี่จิ่วฉลองปีใหม่ สามารถผัดกับข้าวสักสามสี่อย่างก็ถือว่าไม่เลวแล้ว กับข้าวที่มีเนื้ออย่างมากก็หนึ่งสองอย่าง