บทที่ 213: ต้มตุ๋น

“ข้าที่ไหนจะมีเส้นสาย ถ้าข้ามีความสามารถขนาดนั้น ลูกชายสองคนของแกยังจะทำนาอยู่ที่บ้านรึไง?” หลู่เจิ้งเต้ารีบถอยกลับไปทันที

“ใช่ๆ เกินไหล แกมีความสามารถขนาดนี้ พวกเราก็เป็นญาติสนิทกันแท้ๆ ช่วยได้ก็ช่วยหน่อยสิ!” หลิวเหมยฮวาก็ช่วยน้องสาวกับน้องเขยพูดด้วย

“ข้าก็อยากจะช่วย แต่ข้าป่วยมานานขนาดนั้น นอนอยู่บนเตียงอิฐก็สามสี่เดือนแล้ว ร่างกายก็ยังอ่อนแออยู่เลย บ่าเล็กๆ ของข้านี่แบกรับภาระหนักขนาดนั้นไม่ไหวหรอก” หลิวเกินไหลแบมือทั้งสองข้าง

คำพูดนี้ของเขาแทบจะไม่ได้ต่างจากการชี้หน้าด่าแล้ว

ญาติสนิทเหรอ?