บทที่ 215: เชือดไก่ให้ลิงดู

“ลุงสวี่ครับ ถ้าผมไม่ให้ล่ะ!” หลิวเกินไหลยิ้มมองสวีเถี่ยติง

“ถ้าแกกล้าไม่ให้ ก็อย่าหาว่าข้าไปฟ้องแกแล้วกัน!” รอยยิ้มของสวีเถี่ยติงหายไป

“ฟ้องผมเรื่องอะไรครับ? พูดมาให้ฟังหน่อยสิ” รอยยิ้มของหลิวเกินไหลยิ่งเบิกบาน

“ฟ้องแกข้อหากักตุนสินค้าเก็งกำไร!” สวีเถี่ยติงตะโกนเสียงแหลม “ทุกคนก็ท้องหิวกันหมด บ้านพวกแกมีสิทธิ์อะไรถึงมีของกินมากมายขนาดนี้? ทั้งเนื้อ ทั้งธัญพืช ถ้าไม่ได้กักตุนสินค้าเก็งกำไร แกจะไปหามาจากไหน? แกคอยดูเถอะ ข้าฟ้องทีเดียวก็โดน!”

“ถ้าฟ้องโดนจริงๆ ผมจะโดนอะไรบ้างครับ?” หลิวเกินไหลชี้ไปที่ตัวเอง