บทที่ 217: ข้าเคยพูดคำนี้ด้วยเหรอ?

“พวกแกเล่นอะไรกันอยู่?” หลิวเกินไหลยิ้มถามหลิวไฉ่เสีย

ไม่รอให้หลิวไฉ่เสียได้เอ่ยปาก เด็กผู้ชายตัวเล็กๆ คนหนึ่งที่อายุไล่เลี่ยกับนางก็ชิงพูดขึ้นก่อน “น้าเล็กกำลังให้พวกเราดูว่าวของนางอยู่! สวยมากเลย น้าเล็กยังให้ลูกอมนมพวกเรากินด้วย หวานมากเลย”

“จริงเหรอ?” หลิวเกินไหลหัวเราะ

สมแล้วที่เป็นลูกไก่ได้ไก่ ลูกเป็ดได้เป็ด ไฉ่เสียเพิ่งจะอายุเท่าไหร่เอง ก็เรียนรู้ที่จะโอ้อวดแล้ว

“พวกเรายังอยากจะให้น้าเล็กไปเล่นว่าวกับพวกเราเลย! น้าเล็กไม่ยอมให้แม้แต่จะแตะต้อง ขี้เหนียวจริงๆ” เด็กผู้ชายคนนั้นทำปากยื่น