บทที่ 229 พี่ไปหาคนพูดติดอ่างมาจากไหนเนี่ย?

“นั่นเป็นครั้งแรกที่เธอฆ่าคนใช่ไหม? แถมยังฆ่าทีเดียวสามคน ไม่มีอาการตื่นตระหนกอะไรบ้างเหรอ?” ถังอวี่เอ่ยถาม

สมแล้วที่เป็นหมอ มุมมองในการมองปัญหานั้นแตกต่างออกไปจริงๆ

หลิวเกินไหลคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ก็ไม่รู้สึกอะไรนะครับ พวกเขาจะฆ่าผม ผมก็แค่ฆ่าพวกเขากลับ เป็นไปโดยสัญชาตญาณล้วนๆ ครับ ตอนนั้นมืดค่ำมองไม่เห็นเลือด ผมก็คิดเสียว่ากำลังล่าสัตว์อยู่ ไม่ได้รู้สึกกลัวอะไร”

“ตอนหลัง พอพลิกดูบัตรประจำตัวของพวกเขา รู้ว่าพวกเขาเป็นสายลับ ผมก็ยิ่งไม่กลัวแล้วครับ”

“มิน่าเล่าถึงได้ช่วยเยียวยาจิตใจคนอื่นได้ สภาพจิตใจของเธอน่ะแข็งแกร่งกว่าคนทั่วไปมาแต่กำเนิด เหมาะที่จะเป็นตำรวจจริงๆ” ถังอวี่พยักหน้า