บทที่ 242 โทษฐานที่แกกล้ายิงกระจกหน้าต่างบ้านข้า!

หลิวเกินไหลเดินถอยหลัง

หลังจากถอยหลังไปเป็นร้อยเมตร เขาก็เข้าสู่ป่าแห่งหนึ่ง

เดิมทีหลิวเกินไหลคิดว่าจะหาที่ที่ไม่มีหิมะทับถมในป่าแล้วกระโดดเดินไปเรื่อยๆ แบบนี้ก็จะไม่ทิ้งรอยเท้าไว้ แต่เขาเพียงแค่มองแวบเดียว ก็ต้องล้มเลิกความคิดนี้

ในป่าก็เต็มไปด้วยหิมะที่ทับถมกันอยู่ จะไปมีที่ไหนที่ไม่มีหิมะได้ล่ะ?

“ไหนล่ะลม! พ่อบุญธรรมยังบอกอยู่เลยว่าลมในป่าของภาคตะวันออกเฉียงเหนือแรงมาก! แม้แต่หิมะก็ยังพัดไม่ปลิวเลย ใหญ่กับผีสิ? กลับไปแล้วจะไปยุแยงให้สือเหล่ยดีไหมนะ?”