บทที่ 243 ทหารผ่านศึก

เสียงครวญครางของชายคนนั้นหยุดลงกะทันหัน

ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความตกใจ

เขาฝันก็ไม่เคยคาดคิดว่า คนที่ทำให้พวกเขาทั้งสี่ต้องมาพลาดท่าเสียทีอย่างไม่น่าเชื่อ จะเป็นเพียงเด็กหนุ่มตัวกะเปี๊ยกคนหนึ่ง!

ในความมืดมิด เขาไม่เห็นใบหน้าของหลิวเกินไหลอย่างแน่นอน แต่เขาสามารถได้ยินเสียงของหลิวเกินไหล เสียงนั้นฟังดูเหมือนเด็กอายุสิบกว่าๆ

“มองอะไร? ไม่ยอมรับรึไง?” หลิวเกินไหลเตะเจ้าหมอนี่ไปอีกทีหนึ่ง