บทที่ 247 แสงดาวมิเคยทอดทิ้งผู้เดินทาง

โจ๊กในหม้อดินเผาก็เหมือนกับเสบียงแห้งที่จางฟู่กุ้ยพกมา เป็นแป้งข้าวโพดต้มกับผักป่าเช่นกัน แต่ข้นกว่ามาก

ไม่ใช่ว่ามันข้นมากจริงๆ แต่เป็นเพราะโจ๊กที่จางฟู่กุ้ยทำในถ้ำนั้นถูกเจือจางไปหลายเท่า พอเปรียบเทียบกันแล้ว จึงทำให้โจ๊กในหม้อดินเผาดูข้นกว่ามาก

หากเป็นเวลาอื่น หลิวเกินไหลไม่กินแน่นอนอยู่แล้ว กากแกนข้าวโพดในแป้งข้าวโพดต่อให้จะต้มนานแค่ไหนก็ยังระคายคออยู่ดี แต่ในตอนนี้ หลิวเกินไหลไม่เพียงแต่กิน แต่ยังกินอย่างเอร็ดอร่อยอีกด้วย

หม้อดินเผาไม่เล็ก โจ๊กข้างในเพียงพอให้คนหกคนกินได้คนละสามชาม แต่จางฟู่กุ้ยกับเด็กทั้งสี่คนกลับกินไปแค่คนละสองชามก็ไม่กินต่อแล้ว

เมื่อมองดูเด็กทั้งสี่คนที่เลียชามดินเผาจนสะอาดเกลี้ยง หลิวเกินไหลก็อดที่จะถามไม่ได้ “พวกเธออิ่มกันแล้วเหรอ?”