บทที่ 246 ข้าสูงกว่าท่านครึ่งฉื่อ แต่ท่านสูงกว่าข้าหนึ่งคุนหลุน

หลิวเกินไหลเพิ่งจะกินหมั่นโถวลงท้องไป จางฟู่กุ้ยก็ตบก้นลุกขึ้นยืน

“ไปกันเถอะ เดินทางต่อ”

เขาหยิบเชือกขึ้นมาคล้องบ่า แล้วลากเลื่อนหิมะออกไป

“ผมช่วยท่านลากเถอะครับ!” หลิวเกินไหลลุกขึ้นเดินตามไป กลัวว่าจางฟู่กุ้ยจะผลักเขาออกอีก จึงพูดเสริมไปอีกประโยคหนึ่ง “ผมเพิ่งจะกินอิ่ม ท่านยังท้องว่างอยู่เลย ผมต้องมีแรงมากกว่าท่านแน่นอนครับ”

“เชือกมันสั้นเกินไป ถ้าแกเป็นคนลาก เลื่อนหิมะจะชนส้นเท้าแก” จางฟู่กุ้ยก็ยังไม่ยอมส่งเชือกให้หลิวเกินไหล