บทที่ 249 สูบบุหรี่สักมวน แล้วค่อยๆ เล่ามาดีๆ

“แกฆ่าเจ้า ‘หมาป่า’ ตายแล้วเหรอ?” หวังเฟยหู่มองไปที่จางฟู่กุ้ย

จางฟู่กุ้ยกำลังมึนงงอยู่ พอหวังเฟยหู่ถาม เขาก็ยิ่งตื่นตระหนกเข้าไปใหญ่ รีบโบกมือปฏิเสธรัวๆ “ไม่ใช่ๆ ไม่ใช่ผม ตอนที่ผมไปถึง คนคนนั้นก็ตายไปแล้ว ผมไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้น”

“ตกลงว่ามันเกิดเรื่องอะไรขึ้น?” หวังเฟยหู่ถามหลิวเกินไหลอีกครั้ง สองคิ้วหนาแทบจะขมวดเข้าหากัน

“ผู้พันหวังครับ” หลิวเกินไหลเปลี่ยนคำเรียก หยิบบุหรี่ออกมามวนหนึ่ง ยื่นให้หวังเฟยหู่ “จางฟู่กุ้ยเป็นทหารผ่านศึกที่พิการจากการรบ ชีวิตความเป็นอยู่เดิมทีก็ลำบากอยู่แล้ว แถมยังรับเลี้ยงลูกของสหายรบอีกสี่คน วันเวลายิ่งยากลำบากมากขึ้นไปอีก”

หลิวเกินไหลไม่ได้พูดจนหมดความ แต่สำหรับคนระดับหวังเฟยหู่แล้ว ก็ไม่จำเป็นต้องพูดจนหมดความ แค่ชี้แนะเล็กน้อย เขาก็สามารถเข้าใจได้