บทที่ 250 ได้องคชาตเสือและกระดูกเสือมาไว้ในมือ

“เหอะๆ...” หลี่ตาบอดถูกทำให้หัวเราะ “ที่จริงก็ไม่มีอะไรหรอก ตอนนั้นน่ะ ฉันยังหนุ่มอยู่ มีความหยิ่งทะนงอยู่บ้าง รู้สึกว่าฝึกฝีมือล่าสัตว์ขุดโสมจนสำเร็จแล้ว ก็ไม่เห็นใครอยู่ในสายตาเลย ผลสุดท้ายก็โดนโสมร้อยปีต้นหนึ่งสั่งสอน”

“โสมต้นนั้นน่ะอยู่ข้างๆ ฉันเลยนะ ฉันกลับมองไม่เห็น ปล่อยให้คนที่ตามหลังฉันมาเก็บเอาไปได้”

“นี่ก็ไม่มีอะไรนี่ครับ ใครๆ ก็มีช่วงเวลาที่เหม่อลอยกันได้ ท่านจำเป็นต้องด่าตัวเองว่าเป็นคนตาบอดด้วยเหรอครับ?” หลิวเกินไหลยิ้ม

“แกจะไปรู้อะไร?” หลี่ตาบอดถอนหายใจ “โสมจะขึ้นที่ไหนล้วนมีเคล็ดลับอยู่ มองไม่เห็น ก็คือฝีมือไม่ถึง”

“เรื่องนั้นน่ะกระทบกระเทือนจิตใจฉันมากเลยนะ ฉันซึมเศร้าไปหลายปีถึงจะทำใจได้ การตั้งฉายาให้ตัวเองว่าตาบอด ก็เพื่อที่จะเตือนตัวเองว่า อย่าได้คิดว่าตัวเองเก่งกาจจนเหลิงลอยฟ้าเด็ดขาด”