บทที่ 256 ชื่อของเจ้าหมอนี่มันอัปมงคลจริงๆ!

“ไม่ต้องมองไปทางนั้นหรอก” เจ้าของแผงมองความคิดของหลิวเกินไหลออกทะลุปรุโปร่ง “คนที่ยอมเอาแป้งข้าวโพดมาแลกผักกาดดองน่ะ ไม่ได้ขาดแคลนเงินจำนวนนั้นหรอก”

“แล้วคนอื่นเขาจะไม่เอาแป้งข้าวโพดไปขายก่อน แล้วค่อยเอาเงินมาซื้อผักกาดดองของท่านเหรอครับ?” หลิวเกินไหลถามกลับ

“คนแบบนั้นต้องมีแน่นอน แต่ไม่มีทางเยอะเกินไปหรอก” เห็นได้ชัดว่าเจ้าของแผงได้ครุ่นคิดเรื่องนี้มาอย่างจริงจังแล้ว “ตอนนี้คนที่สามารถเอาธัญพืชส่วนเกินออกมาได้ นอกจากพวกพ่อค้าคนกลางแล้ว ก็คือคนที่มีฐานะมีตำแหน่ง คุณคิดว่าคนแบบนั้นจะมาตั้งแผงขายของในตลาดมืดเหรอ?”

“ที่ท่านพูดก็ดูเหมือนจะมีเหตุผลอยู่บ้างนะครับ” หลิวเกินไหลพยักหน้า

การตั้งแผงขายของในตลาดมืดไม่เหมือนกับการเดินเที่ยวตลาดกลางคืน เผลอๆ อาจจะต้องตั้งแผงเป็นเวลานาน ยิ่งเวลานาน ความเสี่ยงก็ยิ่งสูง ถ้าหากโดนคนที่มาตรวจตลาดมืดจับได้ งานการก็อาจจะหายไปได้