บทที่ 260 เดี๋ยวพี่จะพาพวกเธอไปเดินเล่น

“เกิดอะไรขึ้นเหรอ?” หวังเฟยหู่เริ่มสนใจขึ้นมา เขาถามจางฟู่กุ้ยที่อยู่ข้างๆ

“ก็ไม่มีอะไรมากหรอกครับ ภรรยาของครอบครัวหนึ่งในหมู่บ้านของเรา พวกเขาเรียกนางว่าป้าเหอฮวา นางเห็นว่าเด็กๆ น่าสงสาร ตั้งแต่แต่งงานมาก็คอยช่วยเหลือพวกเขาอยู่ไม่น้อย สอนพวกเขาซักผ้า, ทำอาหาร, ทำงานบ้าน ตอนที่เด็กๆ ป่วย ก็ช่วยดูแลอยู่ไม่น้อย”

“เมื่อไม่กี่วันก่อน ป้าเหอฮวาของพวกเขาคลอดลูก ไม่มีน้ำนมพอ ลูกก็หิวจนร้องไห้จ้า คุณเสี่ยวหลิวก็ให้ลูกอมนมแก่เด็กๆ มาบ้างไม่ใช่เหรอ? เด็กๆ เสียดายไม่กล้ากิน ก็เลยเอาลูกอมนมไปให้ป้าเหอฮวาของพวกเขาหมดเลย”

ปากก็บอกว่าไม่มีอะไรมาก แต่ตอนที่พูดประโยคนี้ บนใบหน้าของจางฟู่กุ้ยกลับเปล่งประกายรัศมีของคนเป็นพ่อ

“รู้จักบุญคุณ ทดแทนบุญคุณ สมแล้วที่เป็นลูกของวีรชนผู้สละชีพ รากเหง้าดีมีเชื้อสายนักปฏิวัติโดยแท้”