บทที่ 261 ปากเสียจริงเรา จะไปพูดเรื่องหาเงินก้อนโตทำไมกัน?

พอกลับมาที่เคาน์เตอร์ ทัศนคติของพนักงานขายที่ได้รับลูกอมนมคนนั้นก็กระตือรือร้นอย่าบอกใครเชียว นางให้เด็กทั้งสี่คนลองรองเท้าอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย

หลิวเกินไหลซื้อให้พวกเขาใหญ่ขึ้นสองเบอร์ เด็กในวัยนี้โตเร็ว ฤดูหนาวปีนี้ก็ใกล้จะผ่านไปแล้ว รองเท้าที่ใหญ่ขึ้นสองเบอร์ปีหน้าก็ยังใส่ได้อีก

พอถึงตอนที่ต้องจ่ายเงินและยื่นบัตรปันส่วน เด็กทั้งสี่คนต่างก็ลังเล

รองเท้าสี่คู่รวมกันเกือบจะสิบหยวน ของแพงขนาดนี้ พวกเขาไม่กล้ารับไปง่ายๆ

หลิวเกินไหลถลึงตาใส่ “พวกเธอคิดว่าฉันให้พวกเธอฟรีๆ เหรอ? กลับไปแล้วไปขอเงินพ่อของพวกเธอนะ ขาดไปเฟินเดียวก็ไม่ได้”