บทที่ 271 จู่ๆ ก็ไม่เจ็บแล้ว

“เหอะๆ...” หัวหน้าเหอยิ้มเล็กน้อย “คิดจะยุยงฉันเหรอ เจ้าเด็กกะเปี๊ยกอย่างแกยังต้องไปฝึกฝนอีกหลายปี ที่จริงแล้วนะ เงินเดือนของแกน่ะไม่น้อยแล้ว”

หัวหน้าเหอชี้ไปที่พ่อครัวหนิวอีกครั้ง “ถ้าหากต้องไต่เต้าไปตามลำดับขั้น ก็เหมือนกับพ่อครัวหนิวนี่แหละ ทั้งชีวิตก็จะได้แค่ห้าสิบกว่าหยวน ดังนั้น แกน่ะต้องรู้จักพอใจ”

“อยู่ที่หน่วยงานต้องสงบเสงี่ยมเจียมตัว คนที่อิจฉาแกมีอยู่ถมไป อย่าให้โอกาสคนอื่นมาโจมตีแกได้”

“ครับ” หลิวเกินไหลพยักหน้า ยื่นบุหรี่รุ่นพิเศษให้หัวหน้าเหอมวนหนึ่ง

คนเขาพูดคำพูดที่ออกมาจากใจจริง แน่นอนว่าเขาก็ต้องรับน้ำใจ